• mahaperiyava

என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா -035


என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா -035

பிரதி வியாழக்கிழமை தோறும்

குருவே சரணம் குரு பாதமே சரணம்

ஹர ஹர சங்கர ஜய ஜய சங்கர

வாழ்க்கையில்

குழந்தை பௌர்ணமி நிலவை

நோக்கி பயணிக்கும் பொழுது

தாய் தேயும் நிலவாக அமாவாசையை

நோக்கிய பயணத்தை மேற்கொள்கிறாள்

******

ஒரு அம்மாவை தேடி தவிக்கும் குழந்தை எப்படி அம்மாவை கண்டவுடன் அம்மாவின் காலை கட்டிக்கொண்டு அழுமோ அப்படி நான் அழைத்தும் மஹாபெரியவா வராத காரணத்தால் ஏமாற்றத்துடன் அழுதேன்.

பிறகு பலவருடங்களாக உள் பக்கமாக சுருண்டிருந்த என் இடது கால் விரல்கள் தீக்குச்சி தீயுடன் என் இடது காலில் விழுந்தவுடன் தானே வெளி வந்து எல்லோருடைய கால் விரல்கள் நீண்டன..

இந்த கற்பனைக்கும் அப்பாற்பட்ட அற்புதத்திற்கு நானும் மஹாபெரியவளுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு அன்று என் பிரார்த்தனைகளை முடித்துக்கொண்டு விடை பெற்றேன் என்பது உங்களுக்கெல்லாம் தெரியும்.தரையில் தேய்ந்து தேய்ந்து புண்ணாகிப்போன இடது கால் விரல்களில் இருந்த புண்ணும் ஆறி விட்டது.

இன்றிலிருந்து என் நடை பயணம் இடைவெளி இல்லாமல் தொடரப்போகிறது. இந்த அற்புதத்தை எழுதும் பொழுது என் மன நிலை எப்படி இருந்தது தெரியுமா. அன்று ப்ரஹலாதனுக்காக நரசிம்மர் எப்படி எல்லாம் அவதாரம் எடுத்து காப்பாற்றினாரோ அப்படி மஹாபெரியவா என்னை ஹிரண்யகசிபு என்னும் என் கர்மாவிடத்தில் இருந்து காப்பாற்றியதுதான் என் மனக்கண்ணில் தெரிகிறது.

இன்னும் சிறிது நேரத்தில் என்னுடைய நடை பயிற்சி வழக்கம் போல் தொடரப்போகிறது. வழக்கமாக கீழே செல்வது போல் என்னுடைய மனைவியின் கையை பிடித்துக்கொண்டு லிப்ட்டில் கீழே இறங்கி கார் பார்க்கிங் இடத்திற்கு சென்று ஒரு நிமிடம் நின்று விட்டு மஹாபெரியவாளை த்யானம் செய்து விட்டு என்னுடைய முதல் அடியை எடுத்து வைத்தேன்.

என் பாதம்தான் தரையில் பதிந்ததே தவிர என் விரல்கள் நீண்டுதான் இருந்தது. உள்பக்கமாக மடங்க வில்லை.இந்த நிலையில் என் பயம் பாதியாக குறைந்திருந்தது.. கார் பார்க்கிங் பகுதியில் இரண்டு முறை நீள வாட்டில் நடந்தேன்.என் மனைவி என்னிடம் ஒரு யோசனை சொன்னாள்.. கார் பார்க்கிங் பகுதியில் இருந்து இறங்கி எங்கள் வீட்டின் வெளிப்பகுதி சுற்றில் இரண்டு முறை சுற்றி வரலாம் என்றாள்.

நான் மறுத்தேன். காரணம் கார் நிறுத்தும் பகுதியில் கீழே விழுவது போல் இருந்தாலும் ஏதாவது ஒரு காரை பிடித்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் வெளிப்பகுதியில் நடந்தால் எதிர்பாராமல் நான் விழும் நிலைக்கு ஆளானால் பிடித்து கொள்ள எதுவும் கிடையாது.

நான் விழும் பொழுது என் மனைவியை பிடித்து கொண்டால் என்னுடைய மொத்த எடையும் அவளால் தாங்க முடியாது. ஆகவே வேண்டாம் என்றேன். இருந்தாலும் என் மனைவி என்னை வற்புறுத்தினாள்.

என் மனைவி அவ்வளவு சொல்கிறாள். நடந்துதான் பார்ப்போமே என்று முடிவு செய்து வெளி சுற்றில் நடக்க ஆரம்பித்தேன். எங்கோ வானவெளியில் நடப்பது போல இருந்தது.ஒரு சுற்று வரவே எனக்கு இருபது நிமிடங்கள் பிடித்தன. முதல் சுற்று மிகவும் கஷ்டப்பட்டு சுற்றி வந்தேன்.

நான் இத்துடன் போதும் என்றேன். என் மனைவி இன்னும் ஒரு சுற்று சுற்றி வரலாம் என்றாள், நானும் சரியென்று மஹாபெரியவாளை தியானித்து மேலும் நடக்க உத்தரவு கேட்டேன். மஹாபெரியவா என்னிடம் சொன்னது.

நீ இன்னும் சுற்றலாம்.. இருக்கும் நான்கு மூலைகளிலும் நான் நின்று கொண்டு உன்னை அழைப்பது போல் கற்பனை செய்து கொள். அப்பொழுது என்னை உன் மனக்கண்ணில் என்னை பார்த்துக்கொண்டே என்னை நோக்கி நடந்து வா என்றார்.

நானும் சரி பெரியவா என்று சொல்லி மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு மூலையிலும் மஹாபெரியவா நிற்பதாக என் மனக்கண்ணில் நினைத்துக்கொண்டு அவர் என்னை அழைப்பது போலவும் நான் அவரை நோக்கி செல்வது போலவும் சென்று கொண்டிருந்தேன்.

இது எனக்கு எப்படி பட்டது தெரியுமா. ஒவ்வொரு மூலையிலும் தாய் நின்று கொண்டு குழந்தையை அழைத்தால் அந்த குழந்தை எப்படி ஜல் ஜல் என்று தாயை நோக்கி ஓடுமோ அப்படிதான் நடந்தேன். என் வலியை மறந்தேன்.நடந்தேன்.

ஆனால் மூன்றாவது சுற்றில் ஒரு சமயத்தில் என் கால்கள் நகர மறுத்தன. கால்கள் நடுங்கின. கீழே விழப்போகிறேன். . மஹாபெரியவா என்று என் மனக்கண்ணில் இருந்த மஹாபெரியவாளை அழைத்தேன்.

கால்கள் தரையில் பாவவில்லை. பாதங்கள் திரும்ப ஆரம்பித்தன. நான் கீழே விழப்போவது உறுதி. என் உதடுகள் பெரியவா பெரியவா என்று முணுமுணுத்தது. கீழே விழுந்தால் என்னுடைய மூக்கும் வாயும் தான் தரையை முதலில் தொடும்.. என்னுடைய ஏடை பூராவும் என் தலை பகுதியில் வந்து விழும்பொழுது என்னவாகும் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. பெரியவா என்று சப்தமாகவே அழைத்தேன்.

என் மனைவி நான்தான் நடக்கிறேனே என்று இரண்டு மூன்று அடிகள் தள்ளித்தான் வந்து கொண்டிருந்தாள். நான் பெரியவா என்று அழைக்கவும் என்னுடைய தோள்களை பிடித்து தூக்கி விழாதவாறு கைகள் பிடித்து கொண்டது. நான் நினைத்தேன் நல்லவேளை என் மனைவி வேகமாக என்னை நெருங்கி பிடித்து விட்டாள் என்று நினைத்தேன்.

உண்மை என்ன தெரியுமா? என் மனைவி என்னை நெருங்கவே இல்லை. ஒரு பூச்செடியை பார்த்துக்கொண்டே வந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் கவனம் என் மேல் இல்லை..அப்படியானால் என் தோள்களை நான் விழாதவாறு யார் பிடித்தார்கள்?. யார் என்னை காப்பாற்றினார்கள்?.

எனக்கு தெரிந்து விட்டது. என்னை பிடித்து காப்பாற்றியது மஹாபெரியவளேதான். அங்கு வேறு யாரும் இல்லை. என் மனைவியும் என்னை பிடிக்கவே இல்லை . வேறு யார் பிடித்திருக்க முடியும்.. சொல்லவும் வேண்டுமா. சர்வ ரக்ஷகன் மஹாபெரியவளேதான்.

என்னுடைய மஹாபெரியவா பக்தி இன்னும் பல மடங்கு உயர்ந்தது. பிறகு என் மனைவி என்னை நோக்கி வந்து எப்படி விழாமல் சமாளித்தீர்கள் என்று கேட்டாள். நான் சொன்னது என்னை மஹாபெரியவா விழாதவாறு பிடித்துக்கொண்டார்.என்றேன். அவளும் என் மஹாபெரியவா நம்பிக்கைக்கு ஒரு பங்கம் வராமல் எதுவும் சொல்லாமல் இருந்தாள்

அவ்வளவு ஏன் நானும் யாரிடமும் சொல்லவில்லை சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். என்னை ஒரு பைத்தியம் என்று நினைப்பார்கள். ஆகவே எனக்குள் நானே வைத்துக்கொண்டு அனுபவித்து கொண்டிருந்தேன்.

இந்த பதிவை எழுதும் பொழுது கூட இந்த மஹாபெரியவா உதவிக்கு வந்ததை பற்றி எழுத வேண்டாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் என்னையும் அறியாமல் என் விரல்கள் எழுதின. இன்னும் சொல்ல வேண்டுமா. என்னையும் மீறி மஹாபெரியவா இந்த வார்த்தை வரிகளை மஹாபெரியவா என் ஒரு விரல் மூலம் பிரசவித்து விட்டார். எழுதி முடித்து மஹாபெரியவா முன் சென்று நின்றேன்.

இது எப்பவுமே என்னுடைய வழக்கம். ஒரு பதிவை எழுதி முடித்த பிறகு நான் மஹாபெரியவாளிடம் வேண்டுவது இதுதான்.

  1. நான் எழுதியதை நீங்கள் எழுதியாகத்தான் நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

  2. எழுதும் எழுத்துக்கள் உண்மையின் வரம்பை மீறி விடக்கூடாது.

  3. யாருடைய மனதையும் புண் படுத்தி விடக்கூடாது.

  4. என்னுடைய பதிவுகளை படிக்கும் அனைவருக்கும் உங்களுடைய எழுத்துக்கள் பிரசாதமாக இருக்கவேண்டும்.

  5. என்னுடைய பதிவுகளை படிக்கும் அனைவரின் மனக்கவலைகளும் வாழ்க்கையை பற்றிய பயமும் அகல வேண்டும்.

  6. என்னுடைய பதிவுகளை படித்து அவர்களது எண்ணங்களையும் பகிர்ந்து கொள்பபவர்களது வாழ்க்கையில் உங்கள் நெருக்கம் அதிகரிக்க வேண்டும்.

  7. என்னக்கு எப்படி அருள் பலிக்கிறீர்களோ அப்படி அவர்களுக்கும் அருள் பாலிக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்வேன்.

  8. நீங்கள் அவர்கள் வீட்டில் அடி எடுத்து வைத்து விட்டதை அவர்களுக்கு எதாவது ஒரு வழியில் உணர்த்த வேண்டும்.

  9. நீங்கள் எனக்கு சொல்லிக்கொடுத்த அனைத்தையும் ஒன்று விடாமல் சுயநலமில்லாமல் மற்றவர்களுக்கும் சொல்லிக்கொடுக்கிறேன் மஹாபெரியவா. சில சமயங்களில் கற்றும் கொடுக்கிறேன்.

  10. அவர்களுடைய கர்மாவினால் அவர்களது பிரார்த்தனைகளுக்கு தீர்வு கிடைக்க தாமதமாகிறது என்ற நிலையில் அவர்களது வாழ்க்கையில் நீங்கள் இருந்து கொண்டே உங்களது மேற்பார்வையில் கர்மாக்கள் கழிய வேண்டும், கர்மாக்கள் கழிக்கும் வலி தெரியாமல் இருக்க வேண்டும்.

  11. இவைகளைத்தான் நான் தினமும் மஹாபெரியவாளிடம் உங்களுக்காக நான் வேண்டிக்கொள்வது

என்னிடம் பிரார்த்தனைகள் வேண்டி வரும் பக்தர்களுக்கு நான் சொல்லுவதும் இதுதான். என் விரல்கள் மூலமாக மஹாபெரியவா உங்களுக்காக எழுதும் பதிவுகளை படியுங்கள். இது மஹாபெரியவா உங்களுக்கு கொடுக்கும் பிரசாதம்.

பிரார்த்தனைகளை பின்னுக்கு தள்ளி பக்தியை முன் நிறுத்தி மஹாபெரியவாளை வணங்குங்கள். வேண்டியதும் கிடைக்கும். வேண்டாததும் கிடைக்கும். என்னுடைய அனுபவத்தில் சொல்லுகிறேன். இது சத்தியம். என்று சொல்லுவேன்.

இனி என் நடை பயிற்சிக்கு வருவோம்.மூன்று சுற்று முடித்து மஹாபெரியவா உதவியையும் பெற்று லிப்ட்டில் ஏறி என் வீட்டிற்கு வந்தேன். என் மனம் பூராவும் மஹாபெரியவா நிறைந்திருந்தார். என்னால் இன்று வரை ஒருவர் கையை பிடித்துக்கொண்டு நொண்டி நொண்டி நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

எனக்கு மற்றவர்களைப்போல் ராஜ நடை நடக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இல்லை, இதுவே என்வாழ்வில் எனக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய பாக்கியம். என்னுடைய கர்மாக்களை கழிக்க என்னுடைய ஊனம் இருந்துதான் ஆக வேண்டும் என்றால் நான் யார் அந்த ஊனத்தை சரி செய்ய வேண்டுவதற்கு.

நினைத்து பாருங்கள் கண் முன்னே பரமேஸ்வரன் தெரிந்தும் எதையும் எனக்காக வேண்டிக்கொள்ள கூடாது என்ற மனதை யார் கொடுக்க முடியும்.இனி உனக்கு பிறவி இல்லை என்று சொன்ன பிறகு நான் அதற்குத்தான் ஆசை பட வேணுமே தவிர இந்த லௌகீக வாழ்க்கைக்கு ஆசை படலாமா?

நான் மஹாபெரியவாளிடம் கேட்பது ஒன்றுதான்.நீங்கள் எனக்கு சொல்லிக்கொடுத்த அனைத்தையும் மற்றவர்களுக்கு சொல்லிக்கொடுத்து நீங்கள் காட்டிய வழியில் மற்றவர்களை அழைத்து வருகிறேன், எனக்கு நீங்கள் கொடுக்கும் பிறவியின்மையை நான் அழைத்து வரும் அனைவருக்கும் நீங்கள் கொடுக்க வேண்டும் செய்வீர்களா பெரியவா என்று கேட்பேன்.

பெரியவாளும் நான் செய்யறேண்டா. உனக்காக செய்யறேன். நீ அழைச்சுண்டு வா என்றுதான் ஒவ்வொரு முறையும் பதில் கொடுப்பார்.. மனம் இருந்தால் மார்க்கம் உண்டு என்பார்கள். அது போல இந்த பதிவை படிக்கும் அனைவருக்கும் பிறவியின்மை வேண்டும் என்ற தணியாத தாகம் வேண்டும். வாருங்கள் நிச்சயம் என்னுடன் உங்களையும் அழைத்து செல்கிறேன்.

மஹாபெரியவா எனக்கு சொல்லிக்கொடுத்ததை எல்லாம் உங்களுக்கும் சொல்லிக்கொடுக்கிறேன். அவைகளை கடை பிடியுங்கள். நிச்சயம் உங்களுக்கு முக்தி என்பது உறுதி. இந்த வார்த்தைகளை உங்கள் இதயத்தில் எழுதி வைத்து கொள்ளுங்கள்.

இந்த பதிவின் மூலம் உங்களிடம் இருந்து வரும் உங்கள் பிறவியின்மை ஆசையை தெரிந்து கொண்டு மஹாபெரியவா எனக்கு சொல்லிக்கொடுத்த அனைத்தையும் உங்களுக்கும் சொல்லிக்கொடுக்கிறேன்.உங்கள் எண்ணங்களை பகிர்நது கொள்ளுங்கள். என்னுடன் வாருங்கள். மஹாபெரியவா காண்பித்த பாதையில் சேர்ந்து பயணிப்போம்.

கைலாயத்தையும் ஸ்ரீ வைகுண்டத்தையும் காண்போம்

இந்த கலிகாலத்தில் நாமெல்லாம் லௌகீக ஜீவன்கள்

ஆசையை துறந்து ஜீவன் முகத்தர்களாவோம்

உடல் வேறு ஆத்மா வேறு என்பதை உணருவோம்

விதேக முக்தர் பதவியை அடைவோம்

ஹர ஹர சங்கர ஜய ஜய சங்கர

என்றும் உங்கள்

காயத்ரி ராஜகோபால்