• காயத்ரி ராஜகோபால்

என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா -037


என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா -037

இதை பின்பற்றுங்கள்

ஒரு நல்ல சிஷ்யனுக்கு

உண்டான குணத்தை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்

ஒரு குரு உங்களை அழைப்பார்

அல்லது இறைவன் உங்களுக்கு

ஒரு நல்ல குருவை காண்பிப்பார்

இது சத்தியம்

நல்ல சிஷ்யனுக்கு உண்டான

குணங்களை தனியாக எழுதுகிறேன்

ஒவ்வொருவர் வாழ்க்கையையும் இரண்டாக பிரிக்கலாம். அறுபது வயதுக்கு முன் அறுபது வயதுக்கு பின். இதை முன் அறுபது பின் அறுபது என்று பிரித்து கொள்ளலாம். முன் அறுபது என்பது குழந்தை பருவத்தில் இருந்து பால்யத்தையும் தாண்டி ஒரு குடும்பஸ்தன் ஆகும் வரையில் கடக்கும் பருவம் வரை..

பின் அறுபது என்பது வயோதிகமும் வயோதிகத்தையும் தாண்டி இறுதி நாள் வரையில் வாழும் பருவம்.. முன் அறுபது என்பது வாழ்ந்து முடிந்த காலம். வாழ்ந்து முடிந்த காலம் என்று இறந்த காலத்தில் சொல்வதால் அந்த கடந்த காலத்தை நம்மால் எதுவும் செய்ய முடியாது.

ஆனால் பின் அறுபது என்பது இன்னும் நம் கையில் தான் உள்ளது. இங்குதான் வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே நம் வாழ்க்கை நம் கையில் என்ற சொற்றொடர் மிகவும் பொருத்தமாக இருப்பதை உணர்கிறோம்.

முன் அறுபது என்ற கடந்த காலத்தை நம்மால் ஒன்றும் செய்ய இயலாமல் இருக்கலாம். காலம் வேண்டுமானால் கடந்து சென்றிருக்கலாம். ஆனால் கடந்த காலம் நமக்கு கொடுத்த ஞானத்தையும் அனுபவத்தையும் யாரும் ஒன்றும் செய்து விட முடியாது.. நம் அனுபவம் நம் கையில் நம் வாழ்க்கை நம் கையில். இதுதான் வாழ்க்கை என்னும் தத்துவத்தின் உள் அர்த்தம்.

முன் அறுபதில் மோசமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து விட்டோமே. அதனால் வாழ்க்கையே வீணாகி விட்டது என்ற கவலை வேண்டாம்...மனிதர்கள் வேண்டுமானால் வாழ்க்கையை ஒரு வியாபாரமாக பார்க்கலாம்..ஆனால் இறைவன் வாழ்க்கையை எப்படி பார்க்கிறான் தெரியுமா?. முன் அறுபத்தின் மூலம் பெற்ற அனுபவத்தையும் ஞானத்தையும் வைத்து பின் அறுபதில் எப்படி வாழ்கிறான் என்றுதான் பார்க்கிறான்..

உண்மையான வாழ்க்கை எது தெரியுமா. பின் அறுபதுதான் உண்மையான வாழ்க்கை. முன் அறுபதின் அனுபவமும் ஞானமும் மட்டுமே பின் அறுபதின் வாழ்க்கைக்கு வித்திடுகிறது. முன் அறுபதில் எல்லா மனிதர்களுமே தெரிந்தோ தெரியாமலோ பாவங்களை செய்து விடுகிறார்கள். ஒவ்வொரு பாவமும் நம் ஞானக்கண்ணை திறக்கிறது.

வாழும்பொழுது மரணத்தை பற்றி கவலைப்படாமல் ஆட்டமாய் ஆடுகிறான். மரணத்தின் பொழுது வாழ்ந்த வாழ்க்கையை பற்றி கவலை படாமலேயே உயிரை விடுகிறான். பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடையில் வாழ்க்கை. என்னும் நாடகத்தில் என்ன ஒரு ஆட்டம். எல்லாமே சாஸ்வதம் என்று நம்புகிறான். தானே ஒரு கதா பாத்திரமாகி வாழ்க்கை என்னும் நாடகத்தில் நடிக்கிறான்.

சென்றதை விடுங்கள். இந்த நொடியில் இருந்து எப்படி வாழ்கிறீர்கள் என்பதுதான் முக்கியம். இறைவனும் இறைவனுக்கு சாட்சியாக பஞ்ச பூதங்களும் நம்முடைய செயல்களை கவனித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.. வாழ்க்கையின் முன் பாதியில் இழைத்த பாவங்களை பின் பாதியில் கழுவுகொள்ளலாம். நம்முடைய உண்மையான முயற்சிக்கு இறைவனும் நம்முடன் துணை இருப்பான்.

இப்பொழுது நான் இருக்கும் சூழ்நிலையும் இதுதான். முன் பாதியில் தெரிந்தோ தெரியாமலோ செய்த பாவங்களை இறைவன் துணையோடு போக்கிக்கொண்டு இருக்கிறேன். என்னுடைய வாழ்க்கையில் இதுநாள் வரையில் பட்ட கஷ்டங்களும் பாவங்களும் என்னை வாட்டின. தவறை உணர ஆரம்பித்தேன். இரவுகளில் தூக்கமில்லாமல் அவதிப்பட்டேன்.

இறைவனிடமே கெஞ்சியிருக்கிறேன். எப்படி தெரியுமா? இறைவா இன்று ஒரு நாள் மட்டும் கவலையை மறந்து தூங்க தூக்கத்தை கொடு என்று.. இப்படி நான் கெஞ்ச வேண்டுமானால் ஒரு நல்ல தூக்கத்திற்கு நான் எவ்வளவு ஏங்கி இருக்கக்கூடும்.

என்னை சுற்றி இருட்டாக இருக்கும் பொழுது அது எனக்கு பாதுகாப்பு என்று எண்ணினேன்.பொழுது விடியப்போகிறதே என்று எண்ணும்பொழுது எனக்குள் ஒரு குலை நடுக்கமும் இதயமே வெடித்து விடும் போல சோகம். என்னை கவ்விக்கொள்ளும்.

எல்லோருக்கும் சூரிய உதயம் ஒரு நாளின் துவக்கம் என்றால் எனக்கு மட்டும் சூரிய அஸ்தமனம் தான் நாளின் துவக்கம்...வாழும் நாளிலேயே நான் நரகத்தை பார்த்தது மட்டுமல்ல அனுபவித்தும் இருக்கிறேன். படிப்பிருந்தும் ஞானம் இருந்தும் எனக்கும் என் வாழ்க்கைக்கும் எதுவும் பயன் படவில்லையே.. இதுதான் கர்மாவோ?

நான் வாழ்க்கையில் பட்ட கஷ்டங்களையும் நான் பட்ட வேதனைகளையும் இவ்வளவு வெளிப்படையாக சொல்வதில் எனக்கு கூச்சமோ வெட்கமோ இல்லை. என்னுடைய அனுபவத்தால் ஒரு ஆத்மா நம்பிக்கையுடன் வாழ்ந்து வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்றால் அது என் ஆத்மாவிற்கு கிடைத்தவெற்றி.

என் வாழ்க்கையின் வெற்றியில் இருந்து மஹாபெரியவாளை நிச்சயம் பிரிக்க முடியாது. உண்மையாகச்சொல்கிறேன் மஹாபெரியவா என்னை அழைத்து ஆட்கொள்ளவில்லையென்றால் நான் இன்றும் திசை தெரியாமல் காற்றில் பறக்கும் குப்பை காகிதமாக தான் இருந்திருப்பேன்..

ஆனால் நான் பட்ட கஷ்டங்கள் அனைத்தும் என்னை குருவின் தேவையை மட்டுமல்ல குருவின் முக்கியத்துவத்தையும் உணர வைத்தது. ஒரு குருவை தேடி. அலைந்தேன். ஒரு நல்ல குரு.வுக்கு ஏங்கினேன்.இறுதியில் இறைவனே என்னை அழைத்து நான்தான் உனக்கு குரு என்று சொல்லி அழைத்து ஆட்கொண்டார்.

நான் பட்ட கஷ்டங்களையும் கவலைகளையும் உங்களிடம் ஒளிவு மறைவில்லாமல் பகிர்ந்து வருகிறேன். ஏன் தெரியுமா? நான் ஒளிவு மறைவில்லாமல் சொன்னால்தான் உங்களுக்கு வாழ்க்கையின் அர்த்தம் விளங்கும். தேவையும் அவசியமும் உங்களுக்கு உங்களுக்கு புரியும்..

என் சிந்தனை தெளிவானது. எண்ணங்களில் ஒரு புனிதத்தை கண்டேன்..இங்குதான் மஹாபெரியவா என்னும் பிரபஞ்ச சக்தி என்னை அழைத்து ஆட்கொண்டது.. எனக்கு வாழ்க்கை பயணத்தின் பாதை தெரிந்தது. இப்பொழுது மஹாபெரியவா கையை பிடித்துக்கொண்டு பயணத்தை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.. இங்கு தான் மஹாபெரியவா என் வாழ்க்கையில் காலடி எடுத்து வைத்த நேரம்.

ஒரு சிஷயனுக்கு உண்டான தகுதியை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள். ஒரு குரு உங்களை அழைப்பார் அல்லது இறைவன் உங்களை ஒரு குருவிடம் கொண்டு விடுவார். இந்த இரண்டில் ஒன்று நிச்சயம்.. என் அனுபவத்தில் நான் கண்டது இது.

இதுவரை என் வாழ்க்கை அனுபவத்திற்கும் மஹாபெரியவா அற்புதங்களுக்கும் இடையே நடக்கும் இனிமையான போராட்டங்களையும் என் அனுபவங்களையும் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டு வருகிறேன்.

இந்த வார அற்புத அனுபவங்களை எழுதுவதற்கு முன்பாக வாழ்க்கையில் விரக்தி அடைந்தவர்களுக்கும் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை இழந்தவர்களுக்கும் என்னுடைய அனுபவங்கள் மூலம் ஒரு நம்பிக்கை ஒளியை ஏற்றி வைத்தால் வாரம் தோறும் மஹாபெரியவா நிகழ்த்தும் அற்புதங்கள் மூலம் ஏற்றிய ஒளியை தூண்டி விட்டு ப்ரகாசப்படுத்த முடியாதா என்ற நம்பிக்கைதான் என் இந்த முயற்சி..

என் ஒரு விரல் வலியை கூட நான் பொருட்படுத்துவதில்லை. என் முயற்சி வெற்றி அடைய வேண்டும்.. இந்த அறிவுரையை இத்துடன் நிறுத்திக்கொண்டு இனி அற்புதங்களுக்கு உங்களை அழைத்துக்கொண்டு பயணிக்கிறேன்.

மஹாபெரியவா அற்புதங்களை சரீர சுத்தி ஆத்ம சுத்தி பூர்ண சுத்தி என்று மூன்று வகையான தலைப்புகளில் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டு வருகிறேன்.

சென்ற வாரத்தில் இருந்து என் சரீர சுத்தி பிரிவில் என்னுடைய உணவு பழக்கவழக்கங்களில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை மஹாபெரியவா கொண்டு வந்த்திருக்கிறார். இதன் ஆரம்பமாக சென்ற வாரத்தில் இனிப்பு என்பதை ஒரே இரவில் அடியோடு ஒழித்தார்.

இது சம்பந்தமாக நான் சந்தித்த மனப்போராட்டங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன். இனி இந்த வார அற்புதத்திற்கு வருவோம்..பொதுவாகவே மஹாபெரியவாளின் சரீர சுத்தி உத்தரவுகள் இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல்தான் வரும்.

அதனால் ஒவ்வொரு இரவும் ஒன்பது மணிக்கு இன்று என்ன உத்தரவு வருமோ என்று பயந்துகொண்டே இருப்பேன்.. அன்றும் அப்படிதான் ஒரு உத்தரவு வந்தது. என்ன உத்தரவு என்பதை இந்தப்பதிவின் பிற்பகுதியில் கூறுகிறேன்.

என்னுடைய உணவு பழக்கவழக்கங்களில் என்னால் விட முடிந்தவை விடவே முடியாதவை என்று இரண்டு வகை உணவு பழக்கவழக்கங்கள் உண்டு... என்னால்.விடவே முடியாது என்னும் உணவுப்பழக்கத்தில் அரிசி சாதம் டீ காபி வெங்காயம் பூண்டு வகை உணவுகள் ஹோட்டல் உணவு வகைகள் ஆகியன. மேலே குறிப்பிட்ட உணவு வகைகளில் எதையும் இன்று என்னை விட சொல்லக்கூடாது என்று வேண்டிக்கொண்டே இருந்தேன். . என்னை நேர் படுத்த வந்த ஆசானிடமே ஒரு வேண்டுதல்.. இது எப்படி இருக்கிறது.?

எனக்கு சிறு வயதில் இருந்தே அரிசி சாதம் என்றால் உயிர், இரவு என்ன உணவு இருந்தாலும் கடைசியில் சாப்பிட ஒரு வாய் தயிர் சாதமாவது வேண்டும். என்னுடைய பாட்டி என்னை சோற்றால் அடித்த சுவர் என்று கேலி பேசிக்கொண்டே இருப்பாள்.இரவில் ஒரு வாய் தயிர் சாதம் இல்லையென்றால் எனக்கு சாப்பிட்டது போலவே இருக்காது.அப்படியொரு பைத்தியம் சாதத்தின் மேல்.

நாங்கள் குடும்பத்துடன் ஹோட்டலுக்கு சென்றோமானால் எல்லோரும் அவரவர்களுக்கு பிடித்த பண்டங்களை கேட்பார்கள். ஆனால் நான் மட்டும் ஹோட்டல் முதலாளியிடம் கேட்பேன். ஒரு வாய் தயிர் சாதம் கிடைக்குமா.என்று. அவரும் வந்த நபர்களின் எண்ணிக்கையை பார்ப்பார் மொத்த தொகையை கணக்கெடுப்பர்.. பிறகு முடிவு செய்வார். முடிவு செய்து என்னிடம் சொல்லுவார்.

நீங்கள் மற்ற பண்டங்களை சாப்பிட்டு முடிப்பதற்குள் சாதம் வடித்து தயிரும் கொடுக்கச்சொல்கிறேன் என்பர். என்னுடன் வந்தவர்கள் எங்களுக்கு அவமானமாக இருக்கிறது. என்னை பின்வருமாறு திட்டுவார்கள். "ஒரு மனுஷனுக்கு அப்படி என்னடா நாக்கு." இப்போ நாங்கள் எல்லோரும் இருப்பதை சாப்பிடல்லை. என்று என்னை வசை படுவார்கள். என்ன செய்வது. என் மனசையும் நாக்கையும் கட்டுப்படுத்த முடியலை.

நான் இத்தனையும் ஏதற்கு எழுதுகிறேன் என்றால் என்னால் கட்டுப்படுத்தவே முடியாத ஒரு பழக்கத்தை ஒரே இரவில் எப்படி மஹாபெரியவா கட்டுப்படுத்தினர் என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.என்பதற்காகத்தான்.

அன்றைய அற்புதத்தின் ஆரம்பம்:

இரவு ஏழு மணி. என்னுடைய ஸஹஸ்ரநாம பாராயணத்தை முடித்துக்கொண்டு காயத்ரி ஜெபத்திற்கு உட்கார்ந்தேன்.நான் வழக்கமாக காலையில் பிரும்ம முகூர்த்த பிரார்த்தனைக்கு பிறகு ஒரு சஹஸ்ர காயத்ரி ஜெபமும் மாலையில் விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்திற்கு பிறகு ஒரு சஹஸ்ர காயத்ரியும் ஜெபிப்பேன்.

அன்றும் நல்லபடியாக முடித்து விட்டு மஹாபெரியவாளிடம் நான் என் அனுஷ்டானங்களை முடித்ததை சொல்லிவிட்டு இரவு சாப்பிட உட்கார்ந்தேன்.இரவில் வழக்கமாக இரண்டு தோசைகளும் புளி போடாமல் பாசிப்பருப்பு குழம்பும் சாப்பிடுவேன்.. அன்றும் எனக்கு பாசிப்பருப்பு குழம்பு. ஆனால் மற்றவர்களுக்கு எண்ணெய் மிளகாய் பொடி .முருங்கைக்காய் சாம்பார் சர்க்கரை எல்லாம்..

இங்குதான் நான் ஒன்றை உணர்ந்தேன். கண்ணுக்கு முன் இவ்வளவு பண்டங்கள் வைத்திருந்தும் என் கவனமெல்லாம் புளி இல்லாத பாசிப்பருப்பு மேலயே இருந்தது. நான் எந்த நிலையிலும் நாக்கையும் என் மனதையும் என்னிடம் இருந்து இழக்கவேயில்லை.

மற்றவர்கள் கூட மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். இது எப்படி சாத்தியம். கண்ணுக்கு முன்னால் எல்லோரும் சாப்பிடுகிறோம் ஆனால் உங்கள் நாக்கு மட்டும் எப்படி நீங்கள் சொல்வதை கேட்கிறது என்றார்கள்.

மேலும் அன்றைக்கு இருந்த முதியவர்கள் சொன்னார்கள் நீண்ட நாட்கள் கடுமையான தவம் செய்தால் தான் ஒருவரால் நாவையும் மனதையும் அடக்க முடியும். உங்களால் எப்படி முடிகிறது என்று கேட்டார்கள்.

நான் ஒன்றை மட்டும் உணர்ந்தேன்.என்னுடைய நாக்கையும் மனதையும் என்னுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்திருக்கிறது. இந்த சரீர சுத்தி அற்புதத்தை ஒரே வரியில் சொல்லி விடலாம். பெரியவா இதை விடச்சொன்னார் நான் விட்டேன் என்று.

ஆனால் அற்புதத்தின் ஆழத்தையும் அடி நாதத்தையும் நான் அடைந்த மனப்போராட்டங்களையும் உங்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாது.. நானே நான் அனுபவித்த அற்புதங்களை எழுதும் பொழுதான் உணர்கிறேன்.

நான் ஒரு காவி அணியாத ஒரு சன்யாசி:

அன்று வீட்டில் இருந்தார்கள் எல்லோரும் ஒரு சேர சொன்னது "நான் ஒரு காவி அணியாத ஒரு சன்யாசி என்று" எனக்கு இந்தவார்த்தைகள் மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவர்கள் அன்று வரை நான் விட்டதையெல்லாம் பட்டியலிட்டார்கள்.எனக்கே மலைப்பாக இருந்தது. நானா இவ்வளவையும் விட்டேன் என்று எனக்குள் சொல்லமுடியாத மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

சொந்தங்களிடம் இருந்து இந்த வார்த்தையை வாங்குவதற்கு அறுபது வருடம் காத்திருந்தேன். அதுவும் மஹாபெரியவா என் வாழ்வில் அடி எடுத்து வைக்கவில்லை என்றால் நான் என்னவாக ஆகியிருப்பேன் என்று நினைத்தாலே எனக்கு பயமாக இருக்கிறது. .

அப்பொழுதுதான் எனக்கு ஒன்று புரிந்தது. மஹாபெரியவா என்னை ஒன்றை விட சொல்வதற்கு முன் என் மனதை தயார் நிலையில் வைத்து விட்டுத்தான் என்னிடம் விட சொல்கிறார். என்னாலும் விட முடிகிறது.

இப்படியே சாப்பிட்டுவிட்டு நான் என்னுடைய பதிவுகளை எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். நேரம் சரியாக எட்டு மணி முப்பது நிமிடங்கள்.. எந்த நேரமும் மஹாபெரியவாளின் சரீர சுத்தி ஆணை வரலாம். நான் மனதுக்குள் வேண்டிக்கொண்டே இருந்தேன்,என்னை சரி செய்ய வந்த ஆசானிடமே ஒரு கோரிக்கை. எனக்கு சிரிப்பாக இருந்தது

மணி ஒன்பதை தொட்டு விட்டது. "ஏண்டா" என்னும் சொல் என் காதிற்குள் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் கேட்டு விடும்.

அற்புதம்:

சரியாக மணி ஒன்பது. ஏண்டா " குரல் கேட்டு விட்டது. சொல்லுங்கோ பெரியவா உங்கள் குரலை கேட்கத்தான் காத்திருந்தேன் என்றேன்.

பெரியவா: என் குரல் வராமல் இருந்திருந்தால் நீ சந்தோஷமாக இருந்திருப்பாய் இல்லையடா.

G.R.: ஐயையோ அப்படி இல்லை பெரியவா. நீங்கள் என்னை எதை விடச்சொன்னாலும் என் மனதையும் நாக்கையும் நீங்கள் அடக்கி விட்டுத்தான் என்னிடம் சொல்லுகிறீர்கள். இல்லாவிட்டால் என்னால் இப்படி ஒரே ராத்திரியில் விட முடியுமா என்று கேட்டேன்.

பெரியவா: ஏண்டா குழந்தையில் இருந்து உனக்கு பிடித்த உணவு எது என்று கேட்டார்.

G.R. சாதம் பெரியவா என்றேன்.

பெரியவா: அப்போ அறுபது வருஷமா சாதம் சாப்பிட்டுண்டே இருக்கே. என்ன சாதித்தாய். வயிறு எல்லாம் போட்டு சர்க்கரை வியாதியையும் வரவழிச்சுண்டு இப்போ .பக்கவாதத்தால் கையையும் காலையும் இழந்து நிக்கறே.இன்னும் சாப்பிடணுமா. வேண்டாமே விட்டுடேன் என்றார்.

G.R.: பெரியவா நான் எல்லாத்தையும் ஒரே ராத்திரியில் விட்டுடுவேன்.ஆனால் சாதம் விடுவதற்கு மட்டும் எனக்கு ஒரு பத்து நாட்கள் அவகாசம் கொடுங்கள் பெரியவா என்றேன்.

பெரியவா: பத்து நாளிலே மேலே மேலே சாப்பிட்டு என்ன காணப்போகிறாய். வாழ்க்கையில் ஒன்றை மறந்து விடாதே. வாழ்க்கையில் எல்லா படிப்பும் இருந்து ஞானமும் இருந்தும் நிறைய பேர் தோத்துபோறாளே ஏன் தெரியுமா?

ஒரு நல்ல விஷயத்தை முடிவு செய்தால் அந்த வினாடியே அதை செயல்படுத்தனும். தள்ளிப்போட தள்ளிப்போட உன்னுடைய மனசு உன்னை வேறு திசைக்கு இழுத்து செல்லும். உனக்காக காத்திருந்த பொன்னான வாய்ப்புக்கள் அணைத்தும் உன்னை விட்டு விலகி விடும்.. மறுபடியும் வந்த வாய்ப்புகள் எப்பொழுது வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது.உனக்கு அந்தநிலைமை தேவையா. வேண்டாமே மத்தவாளும் இதை தெரிஞ்சுக்கட்டும்... இதை நான் சொன்னதாக எழுது என்றார்.

பிராப்தம் இருக்கறவா படிக்கட்டும்.. யார் படிக்கிறாளோ அவா மனசுலே நிச்சயம் ஒரு மாற்றம் வரும்..படித்தவர்கள் உன்னிடமே சொல்லுவார்கள். அதுனாலே நீ இந்த நொடியில் இருந்து அரிசி சாதத்தை விட்டுடு. மத்தியானம் கோதுமை சாதம் சாப்பிடு. உன்னால் நிச்சயம் முடியும். என்ன விட்டுடறயா. என்று மிரட்டும் தொனியில் கேட்டார்.

உன்னை வைத்துதான் நான் எல்லோர்க்கும் சொல்லறேன்.இதுவே உனக்கு பெரிய புண்ணியம். இந்த நொடியில் இருந்து நீ அரிசி சாதம் சாப்பிடக்கூடாது. என்றார்

G.R.: பெரியவா கோவில் ப்ரசாதங்களுக்கு விதி விலக்கு உண்டா பெரியவா என்றேன்.

பெரியவா: உனக்கு எங்கே சாதம் சாப்பிட வாய்ப்பு கிடைக்கும்னு பாத்துண்டே இரு. சாப்பிடு கோவில் ப்ரசாதங்களுக்கு பாதகம் இல்லை நன்னா சாப்பிடு என்றார்

மஹாபெரியவாளின் இந்த பயிற்சி

எனக்குமட்டுமல்ல உங்களுக்கும் தான்

என்னுடைய தாத்தாவை நான் பார்த்ததில்லை

பார்த்திருந்தாலும் இப்படி ஒரு

தாத்தாவை பார்த்திருக்க மாட்டேன்

அந்த வானத்தில் இருக்கும் பரமனே

குருவாகவும் தாத்தாவாகவும் எனக்கு

வாய்க்கவேண்டும் என்றால்

இது யார்செய்த பாக்கியம்

எவருடைய புண்ணியம்? நான் யார்?

எல்லாமே பதில் இல்லாத கேள்விகள்

இருந்தாலும் உண்மை நிலையை உணர்ந்து விட்டேன்

என்னை அழைத்து ஆட்கொண்ட பரமேஸ்வரன்

உங்களை ஆட்கொள்ள எவ்வளவு நேரம் ஆகும்

இன்றும் நம்மிடையே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்..

ஹர ஹர சங்கர ஜய ஜய சங்கர

என்றும் உங்கள்

காயத்ரி ராஜகோபால்