• காயத்ரி ராஜகோபால்

என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா -062


என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா -062

பிரதி வியாழன் தோறும்

என் வாழ்க்கையில்

என் மனதை நெருடிய நிகழ்வுகள் எவ்வளவோ

ஆனால் இந்தப்பதிவில் நிகழ்ந்த அற்புதம்

என் ஆத்மாவையும் சேர்த்து வருடியது

இத்தனை இருந்தும் நான் மிகவும்

எளிமையான அபூர்வமாக இருக்க ஆசைப்படுகிறேன்

இது போல் அற்புதம்

கலி காலத்திலும் நடக்குமா என்று கேட்பவர்களுக்கு

சொல்லுங்கள் ஏன் நடக்காது நடந்துதான் விட்டதே.

இந்த பதிவின் அற்புதம் போல என்று

அன்று இருபத்தி ஏழாம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை மணி மூன்று ஐம்பது... அன்று தான் மஹாபெரியவா என்னிடம் கேட்ட புனித கங்கை தீர்த்தத்திற்கு என் இல்லத்தில் பூஜை நடக்கப்போகிறது..

இவைகளை திங்களன்று காஞ்சி அதிஷ்டானம் எடுத்து சென்று செவ்வாய் கிழமை மஹாபெரியவா நூற்றி இருபத்தி ஐந்தாம் ஜெயந்தி விழா அன்று மஹாபெரியவாளுக்கு திருமஞ்சனம் செய்ய வேண்டும்..

அன்று இரவு முழுவதும் என்னால் தூங்க முடியவில்லை. பூஜை மந்திரங்கள் வேதம் கற்ற பிராமணர்களால் உச்ச ஸ்தாயியில் சொல்லபடுகிறது.. அப்பொழுது எனக்கு அங்கு மஹாபெரியவா இருந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.. அன்று இரவு முழுவதும் என்னால் தூங்க முடியவில்லை.

கண்களை மட்டும் மூடிக்கொண்டு இருக்கிறேன். ஆனால். தூக்கம் வரவில்லை..அப்பொழுது நான் தூங்கினேனா இல்லையா தெரியவில்லை.

என் கண்களுக்குள் மஹாபெரியவா தன்னுடைய தண்டத்தை வைத்துக்கொண்டு வழக்கமாக உட்காருவது போல குந்தி உட்கார்ந்து பூஜைக்கு வந்தவர்களை ஆசிர்வாதம் செய்து கொண்டு இருக்கிறார்.. நான் நன்றாக பார்த்தேன். பிறகு எழுந்து உட்கார்ந்து விட்டேன்.

எனக்குள் சொல்லிக்கொள்கிறேன். மஹாபெரியவா எனக்கு இப்பொழுது காட்சி கொடுத்தது போல இன்று நடக்கும் பூஜையின் பொழுது சபையில் அமர்ந்து எல்லோருக்கும் ஆசிர்வாதம் செய்தால் எப்படி இருக்கும் என்ற ஆசை எனக்குள் பெருகி நிரம்பி வழிந்தது. இது மட்டும் நடந்து விட்டால் அதுவே என்னுடைய அசைக்க முடியாத பக்திக்கு ஆணித்தரமான ஒரு சான்றல்லவா? பிறகு எழுந்து உட்கார்ந்து விட்டேன்.

எழுந்து குளிக்க சென்று விட்டேன்.அரக்க பறக்க குளித்து விட்டு மஹாபெரியவா முன் நின்றேன். எனக்குள் ஒரு ஆசை. இன்று வரை எனக்கென்று எதுவும் மஹாபெரியவாளிடம் கேட்டு பெற்றதில்லை. அப்படியே ஒன்று இரண்டு கேட்டு பெற்றிருந்தாலும் அது உங்கள் நலன் கருதியே இருக்குமே ஒழிய சுயநலம் கருதி நிச்சயமாக இல்லை.

இன்று எனக்காகவும் உங்களுக்காகவும் மஹாபெரியவாளை நான் என் கண்ணுக்குள் பார்த்த மாதிரியே வந்து பூஜையில் கலந்து கொண்டு எல்லோரையும் ஆசிர்வாதம் செய்ய வேண்டும் இதற்கான சம்மதத்தை கேட்டு வாங்கி விடலாம் என்று முடிவு செய்தேன். அதுவும் எல்லோர் கண்ணுக்கும் தெரிய வேண்டும்.

எத்தனை உள்ளங்களுக்கு .ஏக்கம்.. அவர் வாழ்ந்தகாலத்திலேயே வாழ்ந்தும் ஒருமுறை கூட தரிசனம் காணவில்லையே என்ற தணியாத ஏக்கம் என்னால் தணிய வேண்டும்.என்று விரும்பினேன்.

மஹாபெரியவா முன் நின்றேன். தலையில் குளித்த ஈரம் கூட காயவில்லை. இனி அந்த சம்பாஷணை உங்களுக்காக.

பெரியவா: என்னடா என்னிக்கும் இல்லாத இன்னிக்கு மட்டும் இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்திருக்கயே.

நான்: பெரியவா உங்களிடம் நான் இன்னிக்கு ஒன்று கேட்கப்போகிறேன்.தருவேளா? என்றுகேட்டேன்.

பெரியவா: என்னடா வேணும் உனக்கு. காசு பணமா கேட்கப்போறே?. கேளுடா என்றார்.

நான்: நான் எனக்காக எதுவும் கேட்பதென்றால் மற்றவர்களின் பிரார்த்தனையை சொல்லிவிட்டு கடைசியில் தான் என்னுடைய பிரார்த்தனையை வைப்பேன், உங்களில் பலருக்கு இது தெரிந்திருக்கும். நான் மஹாபெரியவாளிடம் சொன்னேன் பெரியவா மற்றவர்கள் பிரார்த்தனையை முடித்து கொள்கிறேன். பிறகு என் பிரார்த்தனையை சொல்கிறேன் என்றேன்.

பெரியவா: நீ மிகவும் சுத்த ஆத்தமாடா. சரி உன் இஷ்டம் போல செய் என்றார்.

எல்லோர் பிரார்த்தனைகளையும் முடித்தேன். அதுவே எனக்கு ஒன்றரை மணி நேரமாகி விட்டது. என்னால் ஒரு காலில் ஒரு கையை மட்டும் ஊன்றிக்கொண்டு நிற்க இயலவில்லை.. நீண்ட நேரம் நின்றதால் என் கால் நடுங்க ஆரம்பித்து விட்டது.. இருந்தாலும் மஹாபெரியவா உங்களுக்காகவும் எனக்காகவும் என் இல்லத்திற்கு வர வேண்டும் என்ற ஆசையில் ஓரளவு சமாளித்து நின்று கொண்டேன். பிறகு மஹாபெரியவாளை அழைக்கிறேன்.

நான் : பெரியவா

பெரியவா: என்னடா? என்ன கேட்கப்போறே ? கேளு என்றார்.

நான்: பெரியவா நீங்கள் உங்களுக்கு கங்கை தீர்த்தத்தில் திருமஞ்சனம் செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னீர்கள்.. அதற்கு வாய்ப்பையும் நீங்களே ஏற்படுத்தி கொடுத்தீர்கள்.. நான் என் நொண்டி காலுடன் எப்படி செய்ய முடியும் என்று கேட்டபொழுது நீங்கள் சொன்னீர்கள். மனதில் சங்கல்பம் மட்டும் செஞ்சுக்கோ.. எல்லாம் தன்னாலே நடக்கும் என்று சொன்னீர்கள். பெரியவா.

நானும் சங்கல்பம் செய்து கொண்டேன் நீங்கள் நடத்தி வைத்தீர்கள். அப்படிப்பட்ட அந்த புனித தீர்த்தம் புனிதத்தின் மொத்த உருவான உங்களை தீண்ட போகிறது. அந்தப்புனித தீர்த்தத்திற்கு இன்று நம் ஆத்தில் பூஜை நடக்க போகிறது.. அந்த பூஜைக்கு நீங்கள் வந்து எல்லோரையும் ஆசிர்வாதம் செய்வேளா பெரியவா.. மாட்டேன் என்றுமட்டும் சொல்லி விடாதீர்கள் பெரியவா என்று அழுதேன்.

பெரியவா : ஏண்டா இவ்வளவு மெனக்கெட்டு பண்ணறாயே. நன் வராமல் இக்கிருப்பேனா ? நிச்சயம் வருவேண்டா என்றார்.

நான்: பெரியவா நான் உங்களை பார்ப்பேனா ?

பெரியவா: நிச்சயம் பார்ப்பேடா.

நான்: கண்ணீருடன் நமஸ்கரித்து விட்டு விடைபெற்றேன்.

நான் அன்று மாலை பூஜை முடியும் வரை ராதை கண்ணனை தேடியமாதிரி நான் அங்கும் இங்கும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்..இதை யாரிடமும் சொல்லவில்லை. ஆனால் மாலை வரை மஹாபெரியவாளை காணாமல் தவித்தேன்... ஒரு சமயத்தில் நான் அழுதே விட்டேன். அம்மாவை தேடி தேடி காணாமல் அழும் குழந்தையை போல அழுதேன்.. பூஜை முடிந்தது. எல்லோரும் விடை பெற்றார்கள்..

நானும் எல்லோரிடமும் விடை பெற்றுக்கொண்டு கனத்த இதயத்துடன் அன்று இரவு படுக்க வந்து விட்டேன்.

இரவு என்னால் தூங்க முடியவில்லை. மஹாபெரியவா சொன்ன சொல்லை தவற மாட்டார். ஒரு குழந்தையிடமும் அப்படிதான். நானும் மஹாபெரியவாளுக்கு குழந்தை தானே. என்னை ஏமாற்றலாமா ? அன்று இரவு முழுவதும் தூங்கவில்லை.

மறு நாள் வழக்கத்தை விட ஒரு மணிநேரம் முன்னதாக எழுந்து விட்டேன்..என்னுடைய காலை கடன்களை முடித்து விட்டு மஹாபெரியவா முன் நின்று கொண்டு ஒன்றும் பேசாமல் இருந்தேன். ஒரு பக்கம் ஏமாற்றம் இன்னொரு பக்கம் மஹாபெரியவாளிடத்தில் எனக்கு இருக்கும் ஸ்வாதீனத்தில் எனக்கு கொஞ்சம் கோபமும் கூட.. மஹாபெரியவா என்னிடத்தில் கேட்கிறார்.

பெரியவா: என்னடா ஒன்னும் பேசாமல் நின்னுண்டு இருக்கே.

.

நான்: ஒண்ணுமில்லை என்றேன்.

பெரியவா: இப்போ எதுக்குடா மூஞ்சியை தூக்கி வெச்சுண்டு இருக்கே.

நான்: நீங்கள் பூஜைக்கு வரேன் என்று சொல்லிவிட்டு வராமல் என்னை குழந்தையை ஏமாத்தறமாதிரி ஏமாத்திட்டாளே பெரியவா. என்றேன்

பெரியவா: என்னடா அசடு மாதிரி பேசறே. நான் வந்தேனே. நீயும் என்னை பாத்தியேடா.

நான் நிச்சயமே நீங்க வரலை பெரியவா. நான் உங்களை தேடிண்டு இருந்தேன்.

பெரியவா: நீ இன்னிக்கு எதோ கங்கை பூஜையை பத்தி எழுதறாயே அதை எழுதி முடிக்கும் போது நான் வந்தது உனக்கு தெரியும்.என்றார்

நான் : சரி பெரியவா நான் போய் காயத்திரி ஜெபித்து விட்டு சமையலை முடித்து விட்டு எழுதப்போறேன் என்று விடை பெற்றுக்கொண்டேன்.

காலை பத்து மணி இருக்கும். நான் இன்று நாம் அனுபவிக்கும் இந்த பதிவை எழுத ஆரம்பித்தேன். ஓரளவு எழுதி முடித்து விட்டேன். கடைசியில் மஹாபெரியவாளுக்கும் கங்கை மாதாவிற்கும் கற்பூர ஹாரத்தி காட்டும் புகை படத்தை இந்த பதிவில் போட்டேன்.

அப்பொழுது எனக்குள் பேசிக்கொள்கிறேன். மஹாபெரியவா இந்தப்பதிவை எழுதி முடிக்கும்பொழுது நான் உன் கண்ணுக்கு தெரிவேன் என்றாரே . இன்னும் தெரியவில்லையே. என்று யோசித்துக்கொண்டே அந்தக்கற்பூர ஹராத்தியை உற்று நோக்கினேன். அதிர்ந்து போய் விட்டேன். இது என்ன கனவா இல்லை நினைவா?

இந்தக்கலிகாலத்திலும் இப்படி கூட நடக்குமா? மஹாபெரியவா தன்னுடைய கைகளில் தண்டந்ததை வைத்துக்கொண்டு ஆசிர்வாதம் செய்யும் கைகளுடன் கற்பூர ஜோதியாக தரிசனம் கொடுப்பதை கண்களில் கண்ணீருடன் தரிசனம் செய்தேன். நான் செய்த தரிசனத்தை நீங்களும் தரிசியுங்கள்.

என்னுடைய ஆத்மா அப்பொழுது என்னிடம் கேட்கிறது. இப்பொழுது உனக்கு புரிகிறதா? மனம் போன போக்கில் வாழ்ந்து என்ன கண்டாய். ஆத்ம சாக்சத்காரமாக வாழ ஆரம்பித்த பிறகு இந்த பிரபஞ்சமே உருவான பரமேஸ்வரன் அவதாரம் மஹாபெரியவா உன்னுடன் இப்படி சொசீல்யமாக பேசறாரே. மத்தவாளுக்கும் சொல்லு. நானும் என் ஆத்மாவிடம் சரியென்று சொல்லிவிட்டு இந்தப்பதிவை எழுத்து முடித்தேன்.

மஹாபெரியவா தரிசனம்

சிலரது அன்பும் அரவணைப்பும்

நமக்கு உடனே புரியாது

காலம் நமக்கு அதை உணர்த்தும் பொழுது

கண்கள் குளமாகும்.

அதே போல் மஹாபெரியவாளின்

அனுகிரஹமும் ஆசிர்வாதமும்

கிடைக்க கால தாமதம் ஆகலாம்

ஆனால் அது நம்மை வந்து

அடையும் பொழுது கண்கள் மட்டும் அழாது

இதயமும் சேர்ந்து அழும்

ஹர ஹர சங்கர ஜய ஜய சங்கர

என்றும் உங்கள்

காயத்ரி ராஜகோபால்