• காயத்ரி ராஜகோபால்

என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா-080


என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா-080

மஹாபெரியவா

சத்தியத்தின் உறைவிடம் நீ

அன்பின் பிறப்பிடம் நீ

பாசத்தின் பாசறை நீ

சொல்லின் செல்வன் நீ

புனிதமே நீ எளிமையின் எளிமை நீ

இறைவனின் மொத்த உருவம் நீ

இருந்தாலும் எனக்குள் நீ

உனக்குள் நான்

மஹாபெரியவா என் வாழ்க்கையில் அடியெடுத்து வைக்கும் வரை எல்லோரையும் போல் இந்த உலகத்தில் நானும் ஒருவனாக தான் இருந்தேன். மஹாபெரியவா என்னை ஆட்கொண்ட பிறகு உங்களில் ஒருவனாக மாறி இருக்கிறேன்.

என் பூர்வீக வாழக்கையில் உலகத்தின் மீது எனக்கு இருந்த பார்வை ஒரு சராசரி மனிதனுக்குண்டான பார்வையாகத்தான் இருந்தது. .மஹாபெரியவா என்னை ஆட்கொண்ட பிறகு உலகத்தின் மீது எனக்கிருந்த பார்வை மாறியது. விளைவு உலகம் என்னை பார்க்கும் பார்வையும் மாறியது.

இங்கு நான் அனுபவித்து கொண்டிருக்கும் ஒரு ரகசியத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.உங்கள் மனம் பக்குவப்பட்டு ஆன்மீக பாதையில் அடி எடுத்து வைத்து உங்கள் பயணம் சரியான திசையில் செல்கிறது என்பதற்கு சான்று என்ன தெரியுமா?

நீங்கள் ஒரு சக மனிதனை பார்க்கும் பொழுது அவனை சக மனிதன் என்று பார்க்காமல் சக ஆத்மா என்று பார்க்க ஆரம்பித்து விடுவீர்கள்..ஏன் தெரியுமா? ஒரு ஆத்மா ஒரு உடலை எடுத்து இந்த ஜென்மத்தில் வாழும் பொழுது அந்த ஆத்மாவை மனிதன் என்ற பெயரை கொண்டு அழைக்கிறோம்.

உடலை விட்டு ஆத்துமா வெளி வந்தவுடன் ஆத்மாவிற்கு நிறம் கிடையாது ஏழை பணக்காரன் கிடையாது. ஆண் பெண் பாகுபாடு கிடையாது.. விருப்பு வெறுப்பு கிடையாது. பகைமை கிடையாது.

இறைவனுக்கே உண்டானது கல்யாண குணங்கள் அத்தனையும் ஆத்மாவிற்கும் உண்டு. ஏனென்றால் இறைவனின் ஒரு அங்கம் தானே ஆத்மா. எல்லா ஆத்மாக்களுமே இறைவனின் அங்கம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் இறைவன் ஆத்மாவாக வாழ்கிறான். இது நம்முடைய ஒவ்வொரு ஜென்மாவிலும் நடக்க கூடிய நிகழ்வு.. ஏதாவது ஒரு ஜென்மாவில் மனிதனுக்கு ஞானம் பிறக்கும் பொழுது ஆத்மா மேலோங்கும்.அப்பொழுது பரமாத்மா இந்த ஜீவாத்மாவாவுடன் கை கோர்த்து வாழ்க்கையின் பாதையை லௌகீக பாதையில் இருந்து மாறி ஆன்மீக பாதையில் பயணிக்க வைத்து விடுவான்.

இது ஒவ்வொரு ஜென்மாவிலும் நடக்கூடிய நிகழ்வு. இறைவனின் ஏக்கம் இதுதான். இந்த ஜென்மத்திலாவது இவன் ஞானம் அடைந்து நம்மிடம் வந்து சேர மாட்டானா என்ற ஏக்கம் தான். நாம் அவனுடைய சொத்து. அவன் சொத்தை அவன் அடைய விரும்புகிறான்.

இதில் நாம் இறைவனை அடைய எடுத்து கொள்ளும் முயற்சியை விட இறைவன் நம்மை அடைய எடுத்து கொள்ளும் முயற்சி அளவிற்கரியது. ஆனால் நம் தவறுக்கு இறைவனை சாடுகிறோம்.

இறைவனை கொடியவன் என்று முத்திரை குத்தி விடுகிறோம். உண்மையில் யார் கொடியவன். .இறைவனா? மனிதனா? இது சிந்திக்க வேண்டிய நேரம். வாழுகிறேன் என்ற பெயரில் சூரியன் உதயத்தில் இருந்து சூரியன் அஸ்தமனம் வரை ஓடுவதை நிறுத்தி விட்டு நொடி பொழுதாவது சிந்திக்க வேண்டிய நேரம்.

ஆனால் அன்றாட வாழ்க்கையில் உண்மையில் என்ன நடக்கிறது?. ஒவ்வொரு ஜென்மாவிலும் நாம் அவனையும் ஏமாற்றி விடுகிறோம். நம்மையும் நாமே ஏமாற்றி கொள்கிறோம். மீண்டும் ஒரு பிறப்பை எடுத்து கொள்கிறோம். மீண்டும் அறுபது வயது வரை வாழ்ந்து ஞானம் பெறுவதற்கு ஒரு ஜென்மா தேவை படுகிறது.

எவ்வளவு பாவங்கள் செய்ய போகிறோம்.பாவங்கள் கழிய ஒரு பிறப்பு. அந்த பிறப்பில் பாவங்களை இன்னும் சேர்த்துக்கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு. . இந்த பிறப்பு இறப்பு தொடர்கதை தேவை தானா? கொஞ்சம் யோசித்து பாருங்கள். நம்மை யாரும் கையை பிடித்து நாம் ஞானம் அடைவதை தடுக்கவிலையே. பாவங்கள் செய் என்று யாரும் சொல்லித்தரவிலேயே.

இந்த கலியுக வாழ்க்கையில் நம்மை அறியாமலேயே பாவங்கள் செய்து விடுகிறோம்..இந்த கலியுகத்தில் வரும் நாட்களில் மனிதன் வாழ்வது மிகவும் கொடுமையாக இருக்கும். அநீதி நீதியாகும். அதர்மம் தர்மம் ஆகும். மற்றவர்களை ஏமாற்றி பிழைப்பது வாடிக்கையாகி விடும்.

இந்த கலியின் கடுமையான நாட்களை அன்றே துவாபர யுகத்தில் கண்ணன் நமக்கு மகா பாரத யுத்தத்தின் வாயிலாக படம் பிடித்து காட்டிவிட்டான். இறை நம்பிக்கை அறவே அற்று போகும்.

மனிதன் விலங்குகளின் குணங்களை சுவீகரித்து கொள்வான்.விலங்குகள் மனிதனுக்கு உண்டான குணங்கள் என்று சொல்லப்படுகிற பொறுமை நிதானம் சிந்தனை நல்லது கெட்டது என்று பகுத்து அறியும் ஞானம் வலியோர் எளியோருக்கு உதவுவது போன்ற குணங்களை சுவீகரித்து கொள்ளும்.

காட்டில் வாழும் புலிகள் கூட மான் குட்டிக்கு பால் கொடுக்கும். சிங்கம் ஒரு மானை வேட்டையாட முயலும் பொழுது குரங்குகள் சிங்கத்தை சூழ்ந்து போராடி மானை காக்கும். இது போல் இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

விலங்குகள் உணர்வால் வாழுகின்றன. மனிதன் அறிவால் வாழுகின்றான். மனிதனுக்கு ஞானம் உண்டு. விலங்குகளுக்கு ஞானம் கிடையாது. இதனால் தான் இறையவன் பாவ புன்னியங்களை மனிதனிக்கு மட்டும் கொடுத்து விட்டு விலங்குகளுக்கு இதில் இருந்து விலக்கு அளித்தான் இறைவன்.

நாம் இன்னும் பிறப்புகள் எடுக்க வேண்டுமா? விலங்குகளை போல வாழத்தான் வேண்டுமா? முடிவு நம் கையில். நெருப்புக்கு பிறந்தவன் தான் வெறுப்புக்கு ஆளாகாமல் எழுத முடியும். பேச முடியும். நான் நெருப்புக்கு பிறந்தவனா இல்லையா என்பது எனக்கு தெரியாது.

ஆனால் என்னுடைய ஐம்பதாவது வயதில் கர்பத்தீட்டு படாமல் தன்னுடைய இறை அற்புத சக்தியால் மஹாபெரியவா என்னை படைத்தார்.எனக்கு ஆத்ம விசாரமும் வந்தது. சமுதாய விசாரமும் வந்தது.

நமக்குள் ஒரு புனித உறவும் ஏற்பட்டது. உங்களை பற்றிய விசாரம் என்னை தூங்க விடாமல் செய்கிறது. என் ஜென்மா முடிவதற்குள் என்னால் எவ்வளவு பேரை கரையேற்ற முடியுமோ அவ்வளவு பேரை கரையேற்ற நேரம் காலம் பார்க்காமல் உழைக்கிறேன். என் அசதியையும் வலியையும் மஹாபெரியவா வாங்கிக்கொள்கிறார். நான் உங்களுக்காக பிரதி பலன் எதிர்பார்க்காமல் உழைக்கிறேன்.

இனி இந்தவார அற்புதத்திற்குள் உங்களை அழைத்து செல்கிறேன்:

முதலில் எனக்கும் மஹாபெரியவாளுக்கும் இடையே என்னுடைய கும்பகோணம் யாத்திரையை பற்றி நடந்த சம்பாஷணையை சொல்லுகிறேன். அதைத்தொடர்ந்து நடந்த அற்புதத்தையும் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதில் மிகவும் சந்தோஷம் அடைகிறேன். இனி சம்பாஷணை உங்களுக்காக:

பெரியவா: ஏண்டா நான் உன்னை ஒரு காரியம் பண்ண சொன்னா பண்ணுவியா?

நான்: என்ன பெரியவா பண்ணுவியா அப்படி கேட்கறேள். பண்ணுடான்னு சொல்லுங்கோ பெரியவா. பண்ணறேன். எனக்கு ஒரு ஜென்மாவை கொடுத்ததே அதுக்குத்தானே.

பெரியவா: எத்தனையோ சிவா விஷ்ணு புராதன கோவில்கள் சிதிலம் அடைஞ்சு வழிபாடும் நேவதியமும் இல்லாமல் இருக்கு. அப்படி பட்ட கோவில்களை நான் உனக்கு சொன்னா நீ அந்த கோவில்களை எடுத்து புனரமைச்சு மனுஷாளோட வழிபாட்டுக்கு ஏற்பாடு பண்ணுவாயா?

பெரியவா: நிச்சயம் பண்ணறேன் பெரியவா.ஆனா ஒரு பிரச்சனை இருக்கு பெரியவா?

பெரியவா : என்னடா பிரச்சனை. நான்தான் உன்னோடயே இருக்கேனே.

நான்: அதில்லை பெரியவா. நான் பத்து வருஷத்துக்கு மேலா வெளி உலகத்தை பார்க்கவில்லை. திறந்த வெளியையோ மனுஷா கூட்டத்தை பார்த்தாக்கா எனக்கு கால் நடுங்கும். பாதங்கள் தரையில் நிற்காது.எப்படி போகப்போறேன். போகணும்னு மனசு இருக்கு பெரியவா. ஆனால் என் கால் பாதங்கள் ஒத்துழைக்காதே. என்ன பண்ணறது பெரியவா?

பெரியவா: இதோ பாருடா உன்னோட காலை பத்தியும் எனக்கு தெரியும். உன்னோட கையை பத்தியும் எனக்கு தெரியும். சும்மாவாவது உன்னை அப்படி போக சொல்வேனடா.

உன்னை வெளியிலே சாப்பிடக்கூடாதுன்னு உத்தரவு போட்டிருக்கேன். உனக்கு மடியா சமைச்சு நீ பயணிக்கும் ரயில் பெட்டியிலே வந்து உனக்கு உணவு பரிமாறுவார்கள். நீ கும்பகோணத்தில் இருக்கும் அத்தனை நாளுக்கும் மடியாக உனக்கு ஆகாரங்கள் பரிமாறுவார்கள்.

உன் பாதம் தானே தரையில் நிற்காது. நீ கும்பகோணம் போய்ட்டு திரும்பி வரவரைக்கும் உன் பாதங்கள் தரையில் பாடமே பாத்துக்கறேன். நீ தைரியமா கிளம்பு. நான் உன்னோடயே வரேன்.

நான்: சரி பெரியவா. நீங்கள் என்னோடயே வருதுன்னா எனக்கு கவலை இல்லை நான் கிளம்பறேன்.

இது உங்களுக்கு நான் சொல்லும் செய்தி. நன் கும்பகோணம் சென்று வரும் வரை நடந்த அற்புதங்களை முந்தைய பதிவுகளில் சொல்லிவிட்டேன்.

இன்னும் நிறைய சம்பாஷணை விவரங்களை உங்களுக்கு சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். ஆனால் கால நேரம் இல்லாமையால் திரும்பி சென்னை வந்தவுடன் நிகழ்ந்து அற்புதத்தை உங்களுக்கு இங்கே சொல்கிறேன்.

மஹாபெரியவா சொன்ன படியே நான் கும்பகோணம் சென்று திரும்ப வர வரைக்கும் நடந்தவைகளை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டு விட்டேன்.திரும்ப வரும் வரை என் பாதங்கள் தரையில் படவே இல்லை. நாங்கள் பயணித்த ரயில் வண்டி சென்னை எழும்பூர் ரயில் நிலையத்தை மாலை ஆறு மணி சுமாருக்கு வந்து சேர்ந்தது.

எங்களுடைய சாமான்களை எல்லாம் கீழே இறக்கி விட்டார்கள். நான் கீழே இறங்க வேண்டும். நான் எப்படி இறங்கினேன் என்பது இந்த நொடி வரை எனக்கு புரியாத புதிராகவே உள்ளது.

நான் எனது வலது புறம் உள்ள இறங்கும் கைப்பிடியை பிடித்து கொண்டு இடது காலை தரையில் வைக்க போகிறேன். அப்பொழுது மஹாபெரியவா என்னிடம் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. "உன் கால் தரையில் படாமல் கூட்டிண்டு போய் திரும்ப கொண்டு வந்து விடறேன் என்று சொன்னார்.

இப்பொழுது இறங்கும் சமயத்தில் மஹாபெரியவா சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. மனசுக்குள் சிரித்து கொண்டே எனக்குள் இருக்கும் மஹாபெரியவாளை கேட்கிறேன்

."பெரியவா இப்போ என் கால் தரையில் படப்போறது. நீங்கள் என் கால் தரையில் படாமல் அழைச்சுண்டு போய் திரும்ப கொண்டு வந்து விடறேன் எண்றேளே. இப்போ என் கால் தரையில் படப்போறதே. என்ன செய்ய போறேள் என்று எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டேன்.

அந்த நொடியில் என் இடது காலை தரையில் வைக்கப்போகிறேன்.என் காலுக்கும் தரைக்கும் இடைவெளி இரண்டு அடி இருக்கலாம். அந்த சமயத்தில் பேட்டரியில் இயங்கும் ஒரு வெள்ளை நிற கார் ஒன்று என் கால் அருகில் வந்து நின்றது.

அந்த கார் என்னை போன்றவர்களை அழைத்து சென்று வெளியில் விட வேண்டும். அந்த பேட்டரி காரை ஓட்டி வந்த ஓட்டுனர் என்னிடம் சொல்கிறார்.உங்கள் காலை காரின் முன் இருக்கையில் வைத்து அப்படியே உட்காருங்கள் என்று சொன்னார். என் கால் தரையில் படவே இல்லை . நானும் என் காலை முன் இருக்கைக்கு அருகில் வைத்து அப்படியே அமர்ந்து கொண்டேன்.

நான் உட்கார்ந்து விட்டேனே தவிர என் கண்கள் என்னையும் அறியாமல் குளமாகின. பேசுவதற்கு நா எழவில்லை. மஹாபெரியவா சத்தியம் பேசுகிறாரா? இல்லை சொல்வது அனைத்தும் சத்தியமாகி விடுகிறதா. எனக்கு தெரியவில்லை.

எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கி அனைத்தும் தன் கர்ப்பத்தில் சுமந்து கொண்டிருக்கும் பிரபஞ்சத்தின் மறு உருவம் மஹாபெரியவா. அதில் சத்தியமும் அடக்கம்.

தன் எதிர்காலமே குழந்தை தான்

என்று வாழ்பவள் தாய்

மற்றவர்கள் எதிர்காலம் தான் தன் வாழ்க்கை

என்று என்னை மாற்றிய மஹாபெரியவா

என்னுடைய தாய் மட்டுமல்ல

உங்களுக்கும் தாய்தான்

மீண்டும் வேறு ஒரு அற்புத அனுபவத்துடன் அடுத்த வாரம் உங்களை சந்திக்கிறேன்.

ஹர ஹர சங்கர ஜய ஜய சங்கர

என்றும் உங்கள் நலம் மட்டுமே நாடும்

காயத்ரி ராஜகோபால்