Featured Posts

மஹாபெரியவாளின் அற்புத சாரல்கள்-039


நீங்கள் இருப்பதால்தான் நாங்கள் இன்னும் இருக்கிறோம்

மஹாபெரியவாளின் அற்புத சாரல்கள்-039

பிரதி செவ்வாய் கிழமை தோறும்

மஹாபெரியவா

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருள்

ஒருமுறை கூட தரிசிக்கவில்லையா

கவலை வேண்டாம்

உங்கள் தேவைகள் அவருக்கு தெரியும்

அவருக்கு தேவை ஒன்று மட்டுமே

உருகும் பக்தி அளவில்லா நம்பிக்கை

நாம் மஹாபெரியவாளின் அற்புதங்களை பலவித கோணங்களில் இருந்து அனுபவித்து ஆச்சரியப்பட்டு வருகிறோம். மஹாபெரியவாளை இந்த கலி யுகத்தில் நடமாடும் தெய்வமாகவே பார்த்து வணங்கி வருகிறோம்.

மஹாபெரியவாளின் அற்புதத்திற்கு நேரம் ஒரு தடை இல்லை பூகோள அமைப்பு தடையில்லை. தூரம் ஒரு பொருட்டே இல்லை . இந்த மாதிரி பலவித அற்புதங்களை படித்து அறிந்து அனுபவித்து வருகிறோம்.

ஆனால் இந்த தொடரில் நம்முடைய பல விதமான கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்கும் வகையில் நடந்த அற்புதம் ஒன்றை பார்க்கப்போகிறோம். நேரில் போக வேண்டாம். மஹாபெரியவாளை நெருங்க நீண்ட பாரம்பரியம் அவசியமில்லை.இது வரை பார்த்திகே இல்லை தரிசித்ததே இல்லை. கவலை வேண்டாம்

மஹாபெரியவா படத்தின் முன் நின்று கண்களில் கண்ணீருடன் உருகும் பக்தியுடன் வணங்கினால் உங்கள் பிரார்த்தனை மஹாபெரியவாளை சென்றடையும். சென்று அடைவது மட்டுமல்ல. பிரார்த்தனைக்கு உண்டான தீர்வும் உங்கள் இல்லம் தேடி வரும் என்பதற்கு இந்த அற்புதம் ஒரு அழிக்க முடியாத சான்று. வாருங்கள் உங்களை இனி அற்புதத்திற்கு அழைத்து செல்கிறேன்.

அது ஒரு சிறிய கிராமம். கிராமத்தின் ஜனத்தொகையே சிலஆயிரங்கள் தான் இருக்கும். ஆனால் அந்த குக்ராமத்திலும் கோவில் இருக்கிறது. கோவிலுக்குள் தெய்வமும் இருக்கிறது. அந்த தெய்வத்திற்கு நித்ய கைங்கர்யங்கள் செய்ய ஒரு அர்ச்சகரும் இருக்கிறார்.

அந்த அர்ச்சகரின் குடும்பம் அந்த கிராமத்திலேயே வசித்து வருகிறது.அந்த குடும்பத்தில் மொத்தமே மூன்று பேர்தான். அர்ச்சகர் அவர் மனைவி இருவருக்கும் ஒரு மகள். பல வருடங்களாக அந்த கிராமத்திலேயே வாழ்ந்து வருகிறார்.

அர்ச்சகருக்கு மாதம் சம்பளம் எவ்வளவு தெரியுமா. மாதம் பத்து ரூபாயோ பதினைந்து ரூபாயோ. அவ்வளவுதான். கிராமத்து மக்கள் அர்ச்சகரின் குடும்பத்திற்கு வேண்டிய மாதாந்திர தானியங்கள் அரிசி பருப்பு எல்லாமே கிராம மக்கள் கொடுத்து விடுவார்கள். பெரிதாக என்ன சந்தோஷத்துடன் வாழ்ந்து விட முடியும்.

கோவில் இல்லாத ஊரில் குடி இருக்க வேண்டாம் என்ற பழமொழிக்கு ஏற்ப ஒரு கோவில் இருக்கிறது. அந்தக்கோவிலில் இறைவனும் இருக்கிறான். அர்ச்சகரின் மகள் சிறுமியாக இருக்கும் பொழுதே அந்த கிராமத்து வயல் வெளிகளில் ஓடி ஆடி விளையாடி இருக்கிறாள். அப்பொழுது அர்ச்சகரும் அவர் மனைவியும் வீட்டில் திணையில் உட்கார்ந்து தங்கள் மகள் விளையாடுவதை பார்த்து மகிழ்ந்து போவார்கள்.

ஒவ்வொரு நாளும் வளர்ந்தது . அர்ச்சகரின் மகளும் வளர்ந்தாள். மகள் பருவம் எய்தினாள். திருமண வயதையும் எட்டி பிடித்தாள். பூத்து குலுங்கும் மரம் போல பெண் வளர்ந்து நிற்பது “நான் திருமணத்திற்க்கு தயார்” என்று சொல்வதை போல இருந்தது.

இந்த சமயத்தில் அர்ச்சகரும் அவர் மனைவியும் மகள் தூங்கிய பிறகு சமையல் கட்டில் உட்காந்து பெண்ணின் திருமணம் பற்றி பேசிக்கொள்வார்கள்.அப்படி ஒரு நாள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது அர்ச்சகரின் மனைவி சொல்கிறாள். ஏங்க நம்ம மகளுக்கு திருமண வயது வந்து விட்டது. அவளை ஒரு நல்லவன் கையில் பிடித்து கொடுத்து விட்டால் நம்முடைய கடமை முடிந்தது.

பிறகு நம்முடைய பேரக்குழந்தைகளுடன் நம்முடைய இறுதி நாட்களை கழித்து விடலாம்..அதற்கு அர்ச்சகர் செல்கிறார். முதலில் வரன் வரட்டும். அப்புறம் பார்க்கலாம் என்கிறார்.

ஒரு நல்ல வரணும் வந்தது, இந்த முறை சமையல் கட்டில் கணவனும் மனைவியும் பேசிக்கொள்கிறார்கள். கையில் கொஞ்சம் பணம் இருந்தால் மகள் திருமணத்தை நன்கு நடத்தி விடலாம் என்று பேசிக்கொள்கிறார்கள்.

அர்ச்சகரின் மனைவி கண்களில் கண்ணீருடன் கேட்கிறாள்..ஏங்க நீங்கள் எவ்வளவு பணம் சேர்த்து வைத்திருக்கிறீர்கள். இதற்கு அர்ச்சகர் என்ன பதில் சொல்ல முடியும்.அர்ச்சகர் கண்களிலும் கண்ணீர்.

கிராமத்து வீடுகளில் ஒரு சிறிய மங்கலான விளக்குதானே எரியும். அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் இருவர் அழுவதும் அந்த கண்ணீரில் வெளிச்சம் பட்டு மின் மினி பூச்சிகள் போல இருவரை அழுவதையும் நன்றாகவே காண்பித்து கொடுத்தது. யார் யாருக்கு சமாதானம் சொல்ல முடியும்.. இருவருக்குமே உண்மை நிலைமை தெரிந்தது தானே.

அர்ச்சகரும் அவர் மனைவியும் மஹாபெரியவாளின் அத்யந்த பக்தர்கள். ஆனால் ஒருமுறை கூட மஹாபெரியவாளை நேரில் தரிசனம் செய்தது கிடையாது. ஆனால் மாமியின் கல்யாணத்தின் போது யாரோ ஒருவர் மஹாபெரியவா படத்தை கல்யாண பரிசாக கொடுத்தார். அந்த படத்தைதான் வீட்டில் சமையல் அறையில் சுவற்றில் வைத்து வழி பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பெண்களுக்கு சமையல் அரை தான் பூஜை அறை.

மாமி வழக்கமாக தன பங்குக்கு அங்குஇருக்கும் பூச்செடிகளில் இருந்து பூக்களை பறித்து மலையாக கட்டி கோவிலில் இருக்கும் அம்பாளுக்கு சாத்துவார்கள்.

அன்று ஒரு நாள் காலை பொழுது. மாமி பூக்களை மாலையக கட்டி அம்பாளுக்கு எடுத்து செல்ல வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தாள். வாசலில் இருக்கும் கல்லில் கால் பட்டு ரத்தம் வந்து விட்டது. கேட்க வேண்டுமா பெண்களுக்கு. ஏதோ அபச்சாரம் நடக்க போகிறது என்று கவலை கொண்டாள்.

பிறகு மஹாபெரியவாளை மனதில் நினைத்து கொண்டு கட்டிய பூ மாலையை அம்பாளுக்கு பதிலாக சமையல் அறையில் இருக்கும் மஹாபெரியவா படத்திற்கு சாத்திவிட்டு கண்ணீர் மல்க பின்வருமாறு வேண்டிக்கொண்டாள்.

"பெரியவா உங்களை ஒரு முறை கூட தரிசனம் செய்ததில்லை.ஆனால் தினமும் உங்களை வேண்டிக்கொண்டுதான் சமைக்க ஆரம்பிப்பேன்.உங்களுக்கு நெய்வேத்தியம் செய்து விட்டுத்தான் நாங்கள் சாப்பிடுவோம். எங்களுக்கு இருக்கும் ஒரே மகளுக்கு கல்யாணம் செய்ய வேண்டும்.

எங்கள் குடும்பம் ஒரு அர்ச்சகரின் குடும்பம். எங்களிடம் தெய்வ பக்தியும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கையும் மட்டும்தான் உள்ளது. எங்களுக்கு அனுக்கிரஹம் செய்வீர்களா. நான் பேசுவது உங்களுக்கு கேட்குமா. நான்தான் என்னசெய்வது என்று தெரியாமல் பைத்தியம் போல் புலம்பி கொண்டுருறேனோ”. என்று அழுது தீர்த்தாள்.

இப்பொழுது உங்கள் மஹாபெரியவாளிடம் அழைத்து செல்கிறேன்.

மஹாபெரியவா தன்னுடைய வழக்கமான பரமேஸ்வரன் கோலத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார். பக்தர்கள் வரிசையில் வந்து தரிசித்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்பொழுது ஒரு பெரும் செல்வந்தர் கையில் பணக்கட்டுகளுடன் மஹாபெரியவளை விழுந்து நமஸ்கரித்தார். மஹாபெரியவா அந்த செல்வந்தரிடம் கேட்கிறார்.என்ன விஷயம் என்று.

அதற்கு செல்வந்தர் மஹாபெரியவாளிடம் சொல்கிறார். சில கோவில்களுக்கு சென்று ஆன்மீக பணிகள் செய்யலாம் என்று வந்தேன். அதற்கு முன் உங்களிடம் ஆசி பெற்று செல்லலாம் என்று வந்தேன் என சொல்கிறார்.

மஹாபெரியவாளும் மிக பொறுமையாக கேட்டுக்கொண்டு இருந்தார். சிறிது அமைதிக்கு பிறகு மஹாபெரியவா அந்த செல்வந்தரிடம் கேட்கிறார். இப்போ நான் ஒன்றை சொன்னால் அதை செய்வாயா என்று. அதற்கு செல்வந்தர் சொல்கிறார் பெரியவா என்ன உத்தரவு போட்டாலும் அதை தலை மேல் ஏற்று செய்து விடுவேன் பெரியவா என்று சொன்னவுடன் மஹாபெரியவா அவரிடம் செல்கிறார்.

அர்ச்சகரின் பெயரையும் ஊரையும் சொல்லி அவர்களின் பெண்ணுக்கு கல்யாணம் செய்ய வேண்டும். வரன் பார்த்தாகி விட்டது. ஆனால் அவர்கள் கையில் பணம் கொஞ்ச கூட இல்லை. நீ அந்த கல்யாணத்தை ஏற்று நடுத்துவாயா என்று கேட்கிறார்.செல்வந்தரும் அந்த பெண்ணின் கல்யாணத்தை முடித்து விட்டு உங்களிடம் வந்து சொல்கிறேன் என்று சொல்லி விடை பெற்றார்.

செல்வந்தர் தன்னுடைய காரை எடுத்துக்கொண்டு நேராக அர்ச்சகரின் கிராமத்திற்கு செல்கிறார். கிராமத்தை அடைந்து விட்டார். அர்ச்சகரின் வீடு தெரியவில்லை. அங்கு இருப்பவர்களிடம் கேக்கிறார். எல்லோருக்கும் ஒரே ஆச்சரியம். அர்ச்சகரின் வீட்டை தேடி ஒரு செல்வந்தர் காரில் வருகிறாரே என்று. இருந்தாலும் வீட்டை காண்பித்தார்கள்.அர்ச்சகரின் வீடு வாசல் முன் கார் சென்று நிற்கிறது.

அர்ச்சகருக்கும் அவர் மனைவிக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை. அதற்குள் செல்வந்தர் காரில் இருந்து இறங்கி அர்ச்சகரிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்தி கொண்டார்.தான் காஞ்சி மடத்தில் இருந்து மஹாபெரியவாளின் உத்தரவை ஏற்று உங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறேன்.உங்கள் மகள் திருமணத்தை நானே ஏற்று செலவு செய்து நடத்துகிறேன்.. இது மஹாபெரியவா உத்தரவு என்று சொன்னார்.

அர்ச்சகரும் அவர் மனைவியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். இருவர் கண்களிலும் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. அர்ச்சகரின் மனைவி சமையல் அறைக்கு ஓடி அங்கிருக்கும் மஹாபெரியவா முன் நின்று பின்வருமாறு கதறி விட்டாள்.

“மஹாபெரியவா நான் அழுதுகொண்டே சொன்னது உங்கள் காதில் விழுந்து விட்டதா.நான் அழும் பொழுது கூட நம்பிக்கையில்லாமல் தான் அழுது புலம்பினேன். ஆனால் நீங்கள் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருள் என்பதை புரிய வைத்து விடீர்கள்.

சரியாக ஒரே மாதம். கல்யாணம் நிச்சயம் முடிந்தது. கல்யாணமும் முடிந்தது. இன்று அர்ச்சகருக்கு நேரம் போதவில்லை பேரக்குழந்தைகளுடன் விளையாட. அர்ச்சகரின் மனைவி இன்றும் மிகுந்த நன்றியுடன் கோவில் அம்பாளுக்கு பூ மாலை கட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

கோவிலில் இருக்கும் ஈஸ்வரனும்

மஹாபெரியவாளும் ஒருவரே

கோவிலில் இருக்கும் அம்பாளும்

மஹாபெரியவாளும் ஒருவரே

மஹாபெரியவா எங்கும் நீக்கமற

நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருள்

நம்பிக்கையுடன் கேளுங்கள்

கேட்டது கிடைக்கும்.

ஹர ஹர சங்கர ஜய ஜய சங்கர

என்றும் உங்கள்

காயத்ரி ராஜகோபால்


No tags yet.
Recent Posts
Archive
Search By Tags
No tags yet.
Follow Us
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square