Featured Posts

என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா-047


என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா-047

பிரதி வியாழன் தோறும்

இறைவா

என் வாழ்க்கை முன்னுரையை எழுதத்தெரிந்த

உனக்கு முடிவுரையை எழுதத்தெரியதா?

ஒரு முடிவுதானே இன்னொரு துவக்கத்திற்கு ஆரம்பம்

நீ எழுதுவது முடிவுரையா இல்லை முன்னுரையா

என்னைபொறுத்து வரை நான் ஏதற்கும் தயார்

&&&&&&&

மஹாபெரியவா என்னை அழைத்து ஆட்கொண்டு சாதாரண மனித நிலையில் இருந்த என்னை உயரிய மனித நிலைக்கு உயர்த்தினார் என்பது ஒரு சாதாரண விஷயமாக எனக்கு தெரியவில்லை. என்னுடைய மனதை வெளியில் எடுத்து பிசைந்து தனக்கு ஏற்ற ஒரு உருவத்தை கொடுத்து திரும்பவும் எனக்குள்ளே வைத்து விட்டார் என்பது தான் நிதர்சன உண்மை.

முதலில் மஹாபெரியவா சொன்னபடி கேக்குமாறு என் இதயத்தை தயார் படுத்தி விட்டார்.. சரீர சுத்தியை ஆரம்பித்து என்னுடைய சரீரத்தை தூய்மை படுத்தினார். பிறகு கங்கையில் கழுவினார். விஷ்ணு பிரயாகை போன்ற சங்கமங்களில் என்னை அலம்பினார். சரீர சுத்தியை உறுதி செய்து கொண்டார்.நான் என்னுடைய சரீர சுத்தி அனுபவங்களை உங்களுடனும் பகிர்ந்து கொண்டேன்.

இந்த வாரத்தில் இருந்து மஹாபெரியவா என்னுடைய ஆத்மாவை சுத்தப்படுத்திய நிகழ்வுகளை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஆசை படுகிறேன். ஏற்கனவே ஆத்ம சுத்தியில் ஒரு சில அற்புதங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன். ஆனால் ஆத்ம சுத்தியில் என்னால் மறக்கமுடியாத சில அற்புதங்களை இந்த வாரத்தில் இருந்து உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்போகிறேன்.

ஆத்ம சுத்தியில் முதலில் நாம் எடுத்து கொள்ளப்போவது காயத்திரி மந்திரத்தின் மகிமைகள் என்ற தலைப்பில் என் புற்று நோய் குணமான அற்புதம் என்னுடைய சிந்தனையிலும் உடலிலும் உள்ளத்திலும் ஏற்பட்ட நல்ல மாற்றங்கள் போன்றவற்றை அனுபவிப்போம்..

இந்த தலைப்பில் மஹாபெரியவா என்னை எப்படி படிப்படியாக உயரத்திற்கு கொண்டுபோனார். உயரே செல்லும் பொழுது என்னுடைய அனுபவங்கள் என்னென்ன? என் வாயில் இந்தப்புற்று நோய் எப்படி வெளிப்பட்டது. பிறகு மஹாபெரியவா தன்னுடைய இறை அற்புதத்தால் அந்தப்புற்று நோயை எப்படி குணப்படுத்தினார் என்பதை எல்லாம் நாம் அனுபவிப்போம்.

எழுதும் எனக்கும் சந்தோஷம். வாசிக்கும் உங்களுக்கும் மகிழ்ச்சி மட்டுமல்ல. மஹாபெரியவா மேல் உங்களுக்கு இருக்கும் நம்பிக்கை இன்னும் பல மடங்கு உயரும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

வாருங்கள் அற்புதத்திற்குள் நுழைவோம்.

ஒரு வியாழக்கிழமை வழக்கமான நேரம் இரவு ஒன்பது மணிக்கு மஹாபெரியவாளின் வழக்கமான குரல் "ஏண்டா "

இனி சம்பாஷணை உங்களுக்காக:

G.R: சொல்லுங்கோ பெரியவா

பெரியவா: நீ நாளையில் இருந்து காத்தாலே நாலு மணிக்கு எழுந்திருக்கணும்.. உன்னோட காலை கடன்களை எல்லாம் முடித்து விட்டு காயத்திரி ஜெபம் சொல்லணும்.

G.R: அப்பொழுது பக்கவாதத்தால் என் பேச்சு பாதிக்கப்பட்ருந்தது. நான் பேசுவது யாருக்கும் புரியாது. என் வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கும் புரியாது. தொலை பேசியில் பேசுவதையே நான் தவிர்த்து விடுவேன்.

மறு முனையில் பேசுபவர்களுக்கு புரியாமல் திரும்ப திரும்ப என்ன என்று கேட்கும் பொழுது எனக்கு வெட்கமாகக்கூட இருக்கும். இதனால் தொலை பேசியில் பேசுவதை தவிர்த்து விடுவேன்,

G.R:மஹாபெரியவாளிடம் கேட்டேன் "எப்படி பெரியவா எனக்கு பேச்சே போயிடுத்து. நான் காயத்திரி சொல்லமுடியுமா.

பெரியவா:: சொல்லுடா சொல்லி சொல்லி நாக்கு பிரண்டாதான் உனக்கு ஓரளவிற்கு பேச்சு வரும். இன்னும் எத்தனையோ நல்லது காயத்திரி ஜெபம் சொன்னால். உணவு போகப்போக தெரியும்.. அதுனாலே சொல்லு. என்றார்.

G.R ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு சொல்லணும் பெரியவா.

பெரியவா: ஆரம்பத்துல நூற்றி எட்டு காயத்திரி சொல்லு. அதுவும் பிரும்ம முகூர்த்தத்தில் சொல்லு என்றார்.

G.R நானும் சரி பெரியவா என்று சொல்லிவிட்டு மறு நாள் காலையில் நான்கு மணிக்கு எழுந்து என் காலை கடன்களை முடித்து விட்டு ஒரு தனி அறையில் கதவை சாத்திக்கொண்டு மஹாபெரியவாளை வைத்து விட்டு அவருக்கு முன்னால் விளக்கு ஏற்றி வைத்து நான் தரையில் உட்கார முடியாது ஆகவே ஒரு பிளாஸ்டிக் சேரில் உட்கார்ந்து கொண்டு சொல்ல ஆரம்பித்தேன். முதல் காயத்திரி சொல்லும்பொழுது எனக்கு இன்னொரு கண்டமும் இன்னொரு ஜென்மமும் காத்திருக்கிறது.என்பது தெரியாது.

அது ஒரு பெரிய அறை. எல்லா விளக்குகளையும் அணைத்து விட்டு ஒரு நல்லெண்ணெய் விளக்கு மட்டும் எரிந்து கொண்டிருக்கும் நான் மஹாபெரியவாளை பார்த்த படியே தாறுமாறாக பிறழும் என் நாக்கை சரியாக பிறழும் படி செய்து காயத்திரியை ஓரளவிற்கு சொன்னேன்.அன்று நல்லபடியாக நூற்றி எட்டு காயத்திரி சொல்லி முடித்தேன்.

அப்பொழுது நான் சொல்லும் காயத்திரியை எண்ணுவதற்கு கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டேன். இடது கை விரல்களால் என்னால் எண்ண முடியாது.சுவாதீனம் இல்லாமல் போய் விட்டது.ஆகவே வலது கை விரல்களால் எண்ணி விடுவேன்.

என் முன்னால் இரண்டு செப்பு கிண்ணங்கள் வைத்திருப்பேன். ஒரு கிண்ணத்தில் பத்து பாதாம் பருப்புகளை வைத்திருப்பேன். பத்து காயத்திரி முடித்தவுடன் ஒரு பாதாம் பருப்பை எடுத்து காலியாக உள்ள கிண்ணத்தில் போட்டு விடுவேன்.

பத்து பாதாம் பருப்புகளும் அடுத்த கிணத்திற்கு மாறியவுடன் நூறு காயத்திரி முடிந்து விட்டதாக அர்த்தம். கடைசி எட்டு காயத்திரி சொல்லிமுடித்து மஹாபெரியவாளை நின்ற படியே சேவித்து விட்டு வந்து விடுவேன்.

இந்த எண்ணிக்கையெல்லாம் உங்களுக்கு ஏன் சொல்கிறேன் என்றால் எந்த கடுமையான சூழ்நிலையிலும் மனம் இருந்தால் நீங்கள் நினைத்ததை சாதிக்கலாம் என்பதை வலியுறுத்தத்தான் இவ்வளவு பீடிகைகளும்..

என் முன்னே இரண்டு விஷயங்கள் இருந்தன.

  1. ஒன்று என்னுடைய ஊனத்தை காரணம் காட்டி வாழ்க்கையில் மேம்போக்காக இருந்து எஞ்சிய வாழ் நாளை ஒரு நோக்கமும் இல்லாமல் கழித்து விடலாம்.

  2. ஊனத்தையும் தாண்டி எஞ்சியுள்ள வாழ்க்கையை எப்படி ஒரு அர்த்தத்துடன் முன்னெடுத்து செல்வது என்பதை ஆராய்ந்து அதற்கேற்ப செயல் பட்டு வாழும் வாழ்க்கைக்கு ஒரு அர்த்தத்தை தேடுவது.

உங்களுக்கே தெரியும் நான் என் முன்னே இருந்த இரண்டாவது முயற்சியை எடுத்துக்கொண்டு முன்னேறிக்கொண்டு வருவது.

காயத்திரி ஜெபம் இரண்டு நாளில் இருநூறு ஆனது பிறகு மஹாபெரியவா ஆயிரம் ஆக்கினார். இப்படியே உயர்ந்து உயர்ந்து நாள் ஒன்றுக்கு நான்காயிரத்தையும் தாண்டியது.

முதலில் என்னுடைய புற்று நோயை பற்றி எழுதி விட்டு பிறகு காயத்திரி ஜெபத்தின் மற்ற அற்புதங்களை எழுதுகிறேன்.

ஒரு நாள் காலை என்னுடைய காலைக்கடன்களை முடித்து விட்டு காயத்திரி சொல்ல ஆரம்பித்தேன். என்னால் வழக்கம் போல் சொல்லமுடியவில்லை இருந்தும் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு சொல்லி முடித்தேன்.

பொறுக்க முடியாத வாய் வலியால் நான் அழுதேன். என் கண்களில் கண்ணீர் வருவதை மஹாபெரியவாளும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்.

பெரியவா என்று சொல்ல வாயெடுத்தேன்.வாயில் இருந்து ரத்தம் கொட்ட ஆரம்பித்தது. பக்கத்துலயே இருந்த வாஷ் பேசினில் வாயை கொப்பளித்து விட்டு மஹாபெரியவாளிடம் பேசஆரம்பித்தேன்.

G.R.: பெரியவா இன்னிக்கு என்னால் மூவாயிரத்துக்கு மேல் காயத்திரி சொல்ல முடியவில்லை. வாய் வலிக்கிறது பெரியவா. என்று சொல்லிக்கொண்டே மஹாபெரியவா முன் படுத்தபடியே சேரில் இருந்து இறங்கி தரையில் சாய்ந்து விட்டேன்.. எனக்கு ஒரு வித மயக்கம் வந்து விட்டது...அப்படியும் என் வாயில் இருந்து ரத்தம் வந்து கொண்டிருந்தது.

பெரியவா: உன்னை இவ்வளவு கஷ்டப்படுத்தி இதுக்குதான் காயத்திரி ஜெபத்தை சொல்ல வைத்தேன்..காயத்திரி ஜெபத்தை மௌனமாகத்தான் சொல்ல வேண்டும். ஆனால் நீ சப்தம் போட்டு சொல்லுவதை நான் நிறுத்தவில்லை.. எல்லாம் காரணமாத்தான். நீ ஒன்னு பண்ணு.

உனக்கு ரத்தம் வருவதை நான் நிறுத்தி விடுகிறேன்.நீ வாயயை கொப்பளித்து விட்டு உன் பாரியலுடன் டாக்டரிடம் போய் காண்பித்து விட்டு வா என்றார்.

G.R. இது என்ன பெரியவா. ரத்தமா வருது.

பெரியவா: நீ டாக்டர்கிட்டே போய்ட்டு நாளைக்கு காத்தாலே என்கிட்டே பேசு என்று சொல்லி விட்டார். நானும் மஹாபெரியவாளிடம் விடை பெற்று வந்தேன்.

என் மனைவியிடம் நடந்ததை சொன்னேன். அவளும் பயந்து போனாள்.காலம் தாழ்த்தாமல் பல் டாக்டரிடம் நேரம் பெற்று மாலையில் என்னை அழைத்து போனாள்.

நாங்கள் டாக்டர் வருகைக்காக காத்திருந்தோம் எனக்கு வலி தாங்க முடியாமல் வலித்தது. என் மனைவி பயந்து விடக்கூடாது என்பதற்காக வலியை பொறுத்துக்கொண்டு மனதிற்குள் பெரியவா பெரியவா என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.

எங்கள் முறை வந்தது. நாங்களும் மருத்துவர் அறைக்கு சென்றோம்.எல்லாவற்றையும் சொன்னோம்.என்னை சேரில் படுக்க வைத்து டாக்டர் பரிசோதனை செய்தார். அன்றைய பரிசோதனையின் முடிவில் சொன்னார். உங்களுக்கு நீண்ட நாட்களாகவே வாயில் புண் இருக்கிறது. இப்பொழுது நீங்கள் வாய்க்கு அதிக வேலை கொடுத்ததால் உங்களுக்கு வலி வந்து புண் இருப்பது தெரிந்தது.

இதை இப்படியே விட்டிருந்தால் நிச்சயமாக புற்று நோயில் கொண்டு விட்டிருக்கும். இப்பொழுதும் என்னால் உறுதியாக இது புற்று நோய் அல்லஎன்று சொல்ல முடியாது. உங்கள் தெய்வத்தை வேண்டிக்கொள்ளுங்கள். நான் ஒரு களிம்பு தருகிறேன். ஒரு வாரம் அதை பூசி விட்டு பாருங்கள், புண் ஆறிவிட்டால் நல்லது. இலையென்றால் அந்த புண்ணில் இருந்து கொஞ்சம் சதையை எடுத்து சோதனைக்கு அனுப்பலாம் என்று எங்களை அனுப்பிவிட்டார்.

வாழ்க்கையில் என் மனைவிக்கு மட்டுமல்ல எனக்குமே ஒரு பேரதிர்ச்சி. அறுபதாவது வயதில் பக்கவாதம் தாக்கி இடது புறம் செயலிழந்தது.இப்பொழுது வாயில் இருந்து ரத்தம் புற்று நோயின் அறிகுறியா தெரியவில்லை.என் மனைவி என்னிடம் சொன்னாள் "உங்கள் மஹாபெரியவா உங்களை கை விட்டுவிட்டார்" என்று.

நன் சொன்னேன் மஹாபெரியவா நிச்சயம் என்னை மட்டுமல்ல எந்த உண்மையான பக்தரையும் கை விட மாட்டார்.சமயத்தில் கொஞ்சம் சோதனை போல வரும். அது நம்முடைய கர்மாவை நமக்குள்ளிருந்து நம்மை கழிக்க வைக்கிறார்.

நிச்சயம் என்னை கைவிட மாட்டார். கை விடுவதற்காகவா என்னை இமயத்தில் இருந்து காப்பாற்றி இங்கு கொண்டு வந்தார். அவசரப்பட்டு வார்த்தையை விட்டுவிடாதே. என்று அவளுக்கு அறிவுரை சொன்னேன்..

எனக்குள் பயம் கவ்விக்கொண்டது.சீக்கிரமே சாப்பிட்டு படுத்து விட்டோம். முழித்திருக்கும் நேரமெல்லாம் கவலை பட வேண்டும். ஏதற்கு என்று தூங்க போய் விட்டோம்.

வழக்கமாக இரவில் தூங்கும் பொழுது ஒரு நிம்மதியான அமைதி இருக்கும். நிச்சலனமாக தூங்குவது என்பது எனக்கு கிடைத்த வரமாகத்தான் நினைத்து தூங்குவேன்.

ஆனால் அன்றில் இருந்து ஒவ்வொரு இரவும் தூங்கும் பொழுது ஒரு சொல்லத்தெரியாத மயான அமைதியாக இருந்தது.சாதாரணமாக நாய் குறைக்கும் சப்தம் கூட மயானத்தில் அழும் ஓநாயின் குரல் போலவே மனதிற்குள் இறங்கியது.

எங்களுடைய படுக்கை அறையில் குளிர் சாதனம் இருக்கும் ஜன்னலின் வெளியில் ஒரு புறா ஜோடி அதனுடைய குஞ்சுகளுடன் குடும்பம் நடத்திக்கொண்டிருந்தது. புறாக்கள் அவைகளுக்குள் பேசிக்கொள்ளும் ஓசை கூட மயானத்தில் கோட்டான்களும் ஆந்தைகளுலும் கத்தும் சப்தம் போல கேட்டது. நினைத்து பாருங்கள் யாருக்காவது தூக்கம் வருமா?

ஒரு வேளை பரிசோதனையில் எனக்கு புற்று நோய் இருக்கிறது என்று உறுதி படுத்தப்பட்டால் அதன் பிறகு என் வாழ்கை முடியும் நாள் சில நாட்களோ இல்லை சில மாதங்களோ. என்னால் ஒரு நிலையில்படுத்து தூங்க முடியவில்லை. பிரண்டு பிரண்டு படுத்தேன். இறுதியில் முடிவு செய்தேன்.

கவலை படுவதை விட மஹாபெரியவாளிடம் சென்று முறையிடலாம் என்று. மற்றவர்கள் தூங்குவதற்காக காத்திருந்தேன்.

இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு மேலிருக்கும் மெதுவாக எழுந்திருந்து நான் காயத்திரி சொல்லும் அறைக்கு சென்றேன். அங்கு வழக்கமாக ஏற்றும் விளக்கை ஏற்றினேன்.மஹாபெரியவா முன் அமர்ந்தேன். அந்த அறையில் நான் மட்டுமே இருந்தேன்.

அத்தனை நேரம் என் மனைவியின் முன்போ அல்லது மற்றவர்கள் முன்போ அழுது விடக்கூடாது என்று வாய் விட்டு சொல்லமுடியாத அந்த ஒத்தை சோகத்தை எனக்குள் பூட்டி வைத்திருந்தேன்.

காயத்திரி சொல்லும் அறையில் அந்த தனிமையில் நெஞ்சு வெடித்து அழுதேன்.ஏன் பெரியவா எனக்கு இந்தசோதனை. நான் என்ன தப்பு செய்தேன். இப்படி ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நொடியும் நெஞ்சு கலங்கி இதயமே நின்று விடும் வாழ்க்கையாக இருக்கிறதே. . என் சொந்தங்கள் சொல்வதுபோல நீங்களும் என்னை கைவிட்டுவிட்டால் இந்த பிரபஞ்சமே என்னை தூக்கி பந்தாடியது போலாகி விடும் பெரியவா.

நீங்கள் என் வாழ்வில் வரவில்லையென்றால் நானும் மற்றவர்களை போல பலநாட்கள் கவலைப்பட்டு சில நாட்கள் துயரப்பட்டு ஒரு நாள் மூச்சு அடங்கும் நேரத்தில் இந்த உடலும் அடங்கி இருக்கும். அந்த சாவு பத்தோடு இது ஒன்று என்று போயிருக்கும்.

ஆனால் என் வாழ்வில் நீங்கள் அடியெடுத்து வைத்து என் இதயத்திலும் கோவில் கொண்டு விட்டு இப்படி ஒரு நிலைமை என்றால் எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.

ஏன் பெரியவா வாய்மூடி மௌனியாக இருக்கிறீர்கள். என்னுடைய சாவு துக்கத்தை நீங்களும் சேர்ந்து அனுஷ்டிக்கிறீர்களா? எனக்கு ஒரு பதில் சொல்லுங்கள் என்று மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்க அப்டியே தரையில் மண்டியிட்டு விழுந்தேன்.

விழுந்தவன் அப்படியே கண்ணயர்ந்து விட்டேன்.பலமணி நேரம் எனக்குள் புதைத்து வைத்திருந்த சோகம் வெளிப்பட்டதால் என்னுடைய மன அழுத்தம் குறைந்து. அயற்சியில் கண் அயர்ந்தேன்.

அந்த அமைதியான சூழலில் மஹாபெரியவா வழக்கமான குரலில் ஏண்டா என்று என்னை அழைக்கிறார். தூக்கத்தில் கண் விழித்த குழந்தை தாயை தேடுவது போல தலையை தூக்கி மஹாபெரியவாளை தேடினேன்.

குரல் வந்த திசையை தேடினேன். குரல்கொடுத்தேன் பெரியவா சொல்லுங்கோ. என்றேன் இனி சம்பாஷணை வடிவில் உங்களுக்காக.

G.R. சொல்லுங்கோ பெரியவா. என்ன சொல்லருதுன்னு யோசிக்கிறாளா ? வேண்டாம் பெரியவா நானே சொல்லறேன்.

நான் சாகரத்துக்கு பயப்பட வில்லை. ஆனால் வலி தெரியாமல் கூட்டிண்டு போங்கோ. நான் உங்களுடன் வந்துடறேன். இந்த நொடியே என்னை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் பெரியவா என்று சொல்லி அழுதேன்.

பெரியவா: ஏண்டா என்மேலே உனக்கு நம்பிக்கையில்லயா. உன்னை எமன் கிட்டே கொடுக்கருதுக்கா உன்னை இமாலயத்தில் எமன் கையில இருந்து பிடுங்கிண்டு வந்தேன்.நீ இன்னும் மத்தவளுக்காக பண்ண வேண்டியது இன்னும் நிறைய இருக்கு. மரணத்தை பார்த்து இப்படி பயப்படறயே.

ஒன்னு தெரிஞ்சுக்கோ மரணம் என்பது நீண்ட தூக்கம். தூக்கம் முடிந்த பிறகு நீ எந்த கற்பதில் இருக்கே என்பது உன் கர்மாவை பொறுத்தது.

யார் ஒருவன் மரணத்தை வரவேற்க கற்றுக்கொள்கிறானோ அவனால் மரணத்தை தள்ளி போடக்கூட முடியும். அதுவும் உன்னோட மரணம் என்பது முன் கூட்டியே உனக்கு தெரிந்து விடும்.நான் உன்னை வந்து அழைச்சிண்டு போவேன் தெரிஞ்சுக்கோ என்றார்.

உனக்கு ஒன்னும் எனக்கு தெரியாமல் மரணம் வராது. இப்போ போய் தூங்கு. நான் எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கறேன் என்று சொல்லி என்னை தூங்க சொல்லி விட்டார்.

இப்படியே ஒரு வாரம் சென்று விட்டது.டாக்டர் கொடுத்த களிம்பையும் போட்டாகி விட்டது. வாயில் இருக்கும் புண் ஆறுவது போல தெரியவில்லை. ஏழாவது நாள் மாலை டாக்டரிடம் செல்ல வேண்டும்.

காலையிலிருந்தே எனக்கு நெஞ்சில் வலி வந்து விட்டது. ஆனால் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. சொன்னால் அவர்களுடைய கவலை இன்னும் அதிகமாகும்.

நான் மட்டும் டாக்டரிடம் செல்வதற்கு முன் மஹாபெரியவாளிடம் சென்று நின்று முறையிட ஆரம்பித்தேன்.

பெரியவா இன்னிக்கு டாக்டரிடம் போறேன். வாய் புண் இன்னும் ஆறவில்லை. எதுவாக இருந்தாலும் நான் உங்களை நமஸ்கரித்து கொள்கிறேன். என்னை காப்பாற்றுங்கள். இல்லையேல் வலி தெரியாமல் என்னை அழைத்துக்கொண்டு போங்கள். என்று சொல்லி விடை பெற்று என் மனைவியுடன் டாக்டரிடம் சென்று விட்டேன்.

மரணம் என்பது யார்க்கும் வருவதானே. இதில் கவலை படுவகற்கு என்ன இருக்கிறது. என்ற தெளிவு பிறந்தது. கவலை பறந்தது. மரணத்தை வரவேற்க கற்றுக்கொண்டேன். எனக்குள் ஒரு ஞானம் பிறப்பதை உணர்ந்தேன்

மஹாபெரியவா எதுவாக இருந்தாலும் நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன். நீ கவலை படாமல் போய்ட்டு வா என்று என்னை வழியனுப்பினார்.

டாக்டர் என்ன சொன்னார் ? புற்று நோய் என்னை தாக்கியதா? அனைத்தையும் தெரிந்து கொள்ள அடுத்த வாரம் மீண்டும் சந்திப்போம்.

என் வாழ்க்கை

சென்ற நொடி வரை இன்ப மயம்

இந்த நொடியில் இருந்து துன்ப மயம்

துன்பத்தில் இன்பம் இன்பத்தில் துன்பம்

இதுதானே யாருக்குமே வாழ்க்கை

முடிவு தெரியாமல் இருக்கும் வரை கலக்கம் தான்

ஹர ஹர சங்கர ஜய ஜய சங்கர

என்றும் உங்கள்

காயத்ரி ராஜகோபால்


No tags yet.
Recent Posts
Archive
Search By Tags
No tags yet.
Follow Us
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square