Featured Posts

என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா -049


என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா -049

பிரதி வியாழன் தோறும்

புற்று நோயும் காயத்ரி மந்திரமும்

மஹாபெரியவா நம்பிக்கை

பாலை வனமும் பசும்சோலையாக மாறும்

முடியும் என்று துணிந்து விட்டால்

மூளைக்குள் மின்னல் தோன்றும்

மஹாபெரியவா நம்பிக்கை பொறியை

மனம் தாங்கி நின்றால்

நினைத்தது நினைத்தபடி நடக்கும்

தடைகள் தகர்த்து எறியப்படும்

&&&&&

ஏழாவது நாள் எனக்கு புற்று இருக்கிறதா? இல்லையா? என்ற விவரங்களை தாங்கி வரும் பரிசோதனை முடிவுகள் வர வேண்டிய நாள்...காலையில் இருந்தே எனக்கு அடி வயிற்றை கலக்கியது. நான் மரணத்திற்கு அஞ்சவில்லை..

மரணம் என்னை நெருங்கும் வரை நான் படப்போகும் துன்பங்களை நினைத்து எனக்கு மிகவும் பயமாக இருந்தது.அன்று காலை எனக்கு பால் கூட சாப்பிட தோன்றவில்லை. மதியம் சாப்பாடும் சாப்பிட பிடிக்கவில்லை. என் வீட்டில் என்னை திட்டுகிறார்கள்.

மஹாபெரியவா சொன்னார் என்பதற்காக அரிசி சாப்பாட்டை விட்டீர்கள். காபி டீயை விட்டர்கள். வெங்காயம் கிடையாது பூண்டு கிடையாது. ஹோட்டல் பலகாரங்களை விட்டுவிடீர்கள். டிவி பார்ப்பது கிடையாது. நாளிதழும் படிப்பது கிடையாது. உங்கள் பெரியவா எப்போ காவி கஷாயம் கட்ட சொல்லுவாரோ?.

மஹாபெரியவா சொன்ன எல்லாவற்றையும் ஒரே இரவில் விட்டீர்கள். ஆனால் மஹாபெரியவா உங்களை கை விட்டு விட்டாரே என்று எல்லோரும் என்னை சாடினார்கள். நான் அவர்கள் பேசுவதெல்லாம் பேசட்டும் என்று மௌனமாகவே இருந்தேன்.

இந்த கூத்து அடங்குவதற்குள் எங்கள் சொந்தங்களும் பந்தங்களும் வீட்டிற்கு வந்தனர்.. வெளி ஊர்களில் இருந்தும் உறவினர்கள் வந்தனர். இவர்கள் எல்லாம் இத்தனை நாட்கள் எங்கிருந்தார்கள் என்றே தெரியவில்லை. என்னுடைய புற்று நோய் இன்று உறுதிப்படுத்தப்படும் நாள் என்பதை தெரிந்து கொண்டு அந்தசோகத்தை அனுஷ்டிக்க வந்தார்களா? இல்லை கொண்டாட வந்தார்களா? என்று தெரியவில்லை.

அவர்கள் எனக்கு நிறைய சாப்பிட வாங்கிக்கொண்டு வந்தார்கள்.. என்ன தெரியுமா ஹார்லிக்ஸ் பாட்டில்கள் பழங்கள் உப்பு போட்ட ரொட்டி வகைகள். என்னமோ நான் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு என்னை பார்க்க வந்தவர்கள் போல் எல்லோரும் என்னை பரிதாபமாக பார்த்தார்கள். என் மரணத்திற்கு இன்னும் நாட்கள் இருந்தால் கூட இவர்கள் இன்றே வரவேற்று விடுவார்கள் போலிருந்தது.

எப்பவுமே என்னுடைய சுபாவம் இயலாமையையும் உடல் நிலை சரி இல்லாமையையயும் என்றுமே கொண்டாடுவதில்லை.. நான் நன்றாக இருக்கிறேன் என்றுதான் சொல்லுவேன். எனக்குள்ளும் சொல்லிக்கொள்வேன்.. ஆனால் எனக்கே நான் மரணத்தை நெருங்கி விட்ட சோகம் என்னை தழுவிக்கொண்டது.

ஒருவர் என் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு சொன்ன புத்திமதியை இன்றும் என்னால் மறக்க முடியவில்லை. அவர் சொன்னது உங்களுக்காக

"பிறப்பு என்று ஒன்று இருந்தால் இறப்பு என்பதும் நிச்சயமே. இதற்கு யாரும் விதி விலக்கல்லவே?. கவலைப்படாதீர்கள் என்றார். இன்னும் நிறைவே சொன்னார்..

ஆனால் அவைகளை எல்லாம் சொன்னால் உங்களுக்கு தோன்றும் இப்படிப்பட்ட சொந்தங்களா என்று. நான் அவரிடம் சொன்னேன் "இன்னும் பரிசோதனை முடிவுகள் வந்து உறுதிப்படுத்த படவில்லை. ஏன் அதற்குள் என்னை பயமுறுத்துகிறீர்கள்.மாலை வரை சற்று பொறுமையாக இருங்கள் என்றேன்.

அன்று என் வீடே கல்யாணவீடு போல் கலகலப்பாக இருந்தது.என் மரணத்தை கூட கல்யாணத்திற்கு இணையாக கொண்டாடுகிறார்கள். இதுவும் கலியின் கொடூரங்களில் ஒன்றோ. எனக்கு தெரியவில்லை.

மதியம் சாப்பாடை முடித்து விட்டு நான் கொஞ்சம் படுத்துக்கொண்டேன்..எனக்கிருந்த கவலையில் தூங்கி விட்டேன். அப்பொழுது சொந்தங்களில் ஒருவர் என் மனைவியிடம் ஒரு யோசனை சொல்கிறார்.

மாலை ஏழு மணிக்கு பரிசோதனை முடிவுகளை தெரிந்து கொள்வதை விட மாலை நான்கு மணிக்கே மருத்துவமனை சென்று பரிசோதனை முடிவுகளை வாங்கி வந்து விட்டால் இரண்டில் ஒன்று தெரிந்து விடும்..

தேவையென்றால் சிகிச்சை தொடங்கலாம். இல்லையெனில் புற்று நோய் இல்லை என்று நிம்மதியாக இருக்கலாம் என்கிறார். எனக்கு கை கால்கள் உதற ஆரம்பித்து விட்டது. பரிசோதனை முடிவுகள் தெரியும் வரையிலாவது கொஞ்சம் மன நிம்மதியுடன் இருக்கலாம் என்று இருந்தேன். அதிலும் மண்ணை போட்டார்கள். இங்குதான் எனக்கு ஒன்று புரியவில்லை. என்னுடைய புற்று நோய் முடிவுகள் முடிவுகள் வருவதற்கும் இவர்களுக்கும் என்னசம்பந்தம்.

நீங்கள் நினைக்கலாம். சொந்தங்களின் உண்மையிலேயே என்மேல் உள்ள அக்கறையினால் சொல்கிறார்கள். இதில் என்ன தவறு இருக்கிறது? என்று. நானும் அப்டித்தான் நினைத்தேன். இவர்கள் என் வீட்டிற்கு வந்து என்னை பார்த்த பிறகு என் மற்ற சொந்தங்களிடம் சொன்ன விஷயங்கள் என் காதுக்கு எட்டியது.

அவர்கள் சொன்னதில் ஒன்றை மட்டும் உங்களிடம் சொல்கிறேன். “பகவான் ஆட்டுக்கு வாலை அளந்துதான் வெச்சிருக்கான். ஒரு காலத்தில் காரில் வருவதென்ன போவதென்ன. யாரை மதித்தான். அப்போ ஆடினான் இப்போ அனுபவிக்கிறான் என்று சொன்னார்கள்.

சத்தியமாக சொல்கிறேன் எனக்கு ஆடவும் தெரியாது.மற்றவர்களை மதிக்காமல் இருக்கவும் தெரியாது...என் சுபாவமே எல்லோரிடமும் அன்பாகவும் மரியாதையுடனும் மட்டுமே பழகத்தெரியும். எனக்கு என் கம்பெனி கொடுத்தகாரில் போகாமல் நடந்தா போகமுடியும். மற்றவர்கள் துன்பத்தில் இன்பம் அனுபவிக்கும் கும்பல் இந்தசமுதாயத்தில் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இந்தமாதிரி ஒரு சமுதாயத்தில் வாழ்வதை விட புற்று நோய்க்கு இறையாகலாம் என்னும் எண்ணம் எனக்கு வந்து விட்டது.

மாலை மணி நான்கு. சொந்தங்களின் வற்புறுத்தலின் பேரில் என் மனைவி மருத்துவ மனைக்கு செல்கிறாள். நானும் எழுந்திருந்து முகம் அலம்பிக்கொண்டு மஹாபெரியவா முன் உட்கார்ந்து காயத்ரி ஜெபம் சொல்ல தயாராகிக்கொண்டு இருந்தேன்.

ஐந்து முப்பது மணிக்கு என்னுடைய அறைக்கு சென்று உடை மாற்றிக்கொண்டு மஹாபெரியவா முன் உட்கார்ந்தேன். இன்னும் நாற்பத்தி ஐந்து நிமிடங்களில் மருத்துவ மனை செல்ல வேண்டும். எனக்கு காயத்ரி ஜெபிக்க மனமில்லை.. கண்ணை மூடிக்கொண்டு மஹாபெரியவா அமர்ந்தேன். எந்த நிமிடமும் பரிசோதனை முடிவுகள் வந்து விடும்.கொஞ்சம் அதைரியமாக இருந்தேன்.

நான் மஹாபெரியவாளிடம் என் மௌனத்தை கலைத்தேன். "பெரியவா நீங்கள் என்னை அனுக்கிரஹம் செய்வேளா பெரியவா. எனக்கு புற்று நோய் எல்லாம் வராது இல்லையா? பெரியவா என்று குழந்தை மாதிரி அழுது கொண்டே கேட்டேன்.

மஹாபெரியவா என்னிடம் சொல்கிறார். இதோ பாருடா. இமயமலையில் இருந்து உனக்கு ஒரு ஜென்மத்தை கொடுத்து கூட்டிண்டு வந்திருக்கேன். பரிசோதனை முடிவுகள் உனக்கு புற்று நோய் இருக்கு அப்டின்னு சொன்னாலும் உனக்கு நான் இருக்கேன். உன்னை காப்பாற்றுவேன்.நீ பிறந்ததோட காரணம் இன்னும் முடியலை.நீ கவலை படமா போய்ட்டு வா என்று உத்தரவிட்டார்.

இதே நேரத்தில் வாசலில் கதவு திறக்கும் சப்தம் கேட்கிறது. என் மனைவியேதான். நேராக ரிப்போர்ட்டை ஹாலில் இருக்கும் டீபாய் மேல் போட்டுவிட்டு அழுது கொண்டே தன்னுடைய அறைக்கு சென்று கதவை மூடிவிட்டு தனிமயில் அழுது கொண்டிருந்தாள். . என் மாமியார் என் மனைவியிடம் வந்து பேசஆரம்பிக்கிறாள் அப்பொழுது என் மனைவி தன அம்மாவிடம் கேட்கிறாள் . "அம்மா நான் யாருக்கு என்ன துன்பம் கொடுத்தேன். அவரும் எல்லார்க்கும் நல்லதுதானே செய்தார். ஏன் இப்படி எங்களுக்கு மட்டும் சோதனை. என்று நெஞ்சு வெடித்து அழுகிறாள்.

இதற்கிடையில் என் மரண செய்தியை கேட்கத்துடிக்கும் சொந்தங்கள் கழுகு கூட்டங்கள் போல் ஹாலில் உட்கார்ந்து ரிப்போர்ட்டை எடுத்து படிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வேண்டியதும் அவர்கள் எதிர்பார்த்தும் அந்த ரிப்போர்ட்டில் இருக்கிறது. ஆம். எனக்கு புற்று நோய். அந்தப்புற்று நோயின் பெயர் Varicose Carcinoma .என்னிடம் இன்றும் முடிவுகளின் ரிப்போர்ட்டுக்கள் இருக்கின்றன. யார் வேண்டுமானாலும் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.

எனக்கு அந்தநொடியே உயிர் போய் விடக்கூடாதா என்று இருந்தது. எனக்கு அழுது அழுது கண்கள் வறண்டு விட்டன. இன்னும் அழுவதற்கு உடம்பில் தெம்பும் இல்லை கண்களில் கண்ணீரும் இல்லை.மனசு உடம்பு உணர்வுகள் எல்லாமே மறத்துப்போயிருந்தது.

இதற்கிடையில் என் அறைக்கதவு தட்டப்படுகிறது. மருத்துவமனைக்கு போகணும். நேரமாகி விட்டது. கிளம்புங்கள் என்று சொன்னார்கள். நானும் மஹாபெரியவாளிடம் பெரியவா என்னை பாத்துகோங்கோ என்று சொல்லிக்கொண்டே தாயை பிரியும் குழந்தை போல் திரும்பி திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே அறைக்கு வெளியில் வந்தேன்.

முகம் அலம்பிக்கொண்டு கார் ஓட்டுனரின் உதவியோடு காரில் அமர்ந்து கொண்டேன். கார் கிளம்பி விட்டது. நானும் என் மனைவியும் ஓர் வார்த்தை கூடபேசவில்லை. என்ன பேசுவது.? பேசுவதற்கு துணிச்சல் இல்லையா? இல்லை பேசி என்ன ஆகப்போகிறது? என்று அமைதியாக இருந்து விட்டோமா தெரியவில்லை.

மருத்துவமனை வந்து விட்டது. நாங்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்கிறோம். .இருவரும் அழுகின்றோம். நான் சொன்னேன். இந்தப்பிறவி எனக்கு இதோடு முடிந்தாலும் கவலை படாதே.

எனக்கு இனிமே பிறவியே இல்லைன்னு பெரியவாளே சொல்லியிருக்கா. நீ .பேத்தியுடன் விளைய்டிக்கொண்டு கவலையை மறக்க முயற்சி செய். என்று நான் சொல்கிறேன். என் மனைவி என்னிடம் கேட்கிறாள். உங்க பெரியவா கிட்டே அழுது புலம்பி ஆயுளை கேளுங்கள் என்று சொல்கிறாள்.

நான் சொல்கிறேன்: எந்தக்காரணத்தை கொண்டும் பெரியவா என்னை கை விடமாட்டார்.பெரியவாளே சொல்லிருக்கா.எனக்கு ஒன்னும் ஆகாது என்கிறேன்.

மனைவி: பின்னே ஏன் இப்படி அதைரியமாக பேசுகிறீர்கள் அழுகிறீர்கள்

நான்: நானும் மனிதன்தான். இந்த ரிப்போர்ட்டில் எனக்கு புற்று நோய் இருக்கிறது என்று சொல்லிவிட்டார்கள். என்னை எப்படி மஹாபெரியவா காப்பாற்றப்போறார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அறிவியலையும் தாண்டி மருத்துவத்தையும் வெல்லும் வழி எனக்கு தெரியவில்லை.

மஹாபெரியவா முக்காலத்தையும் வென்ற ஞானி. பிரபஞ்ச தெய்வம்.பரமேஸ்வரன். அவர் நினைத்தால் இறந்தவரை கூட உயிர்பிக்கலாம். ஆனால் நான் மனிதன் தானே எனக்கு வழி கண்ணுக்கு தெரியவில்லை. மூளைக்கும் எதுவும் புலப்படவில்லை. நான் மனதை தேற்றி கொண்டடேன். என் மனைவியையும் தைரியமாக இருக்க சொன்னேன்.

இருவரும் கண்களை துடைத்துக்கொண்டு ரிபோர்டுடன் மருத்துமனைக்குள் நுழைகிறோம். ஏராளமான கூட்டம். எல்லோரும் அவரவர்கள் பரிசோதனை முடிவுகளுடன் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். நான் மனதார அங்கிருந்த எல்லோருக்காகவும் மஹாபெரியவாளிடம் வேண்டிக்கொண்டேன். இவர்களில் யாருக்கும் புற்று நோய் இருக்கக்கூடாது பெரியவா. இந்தக்கஷ்டம் என்னோடு போகட்டும் என்று மனதார வேண்டிக்கொண்டேன். இதற்குள் இளம் மருத்துவர்கள் மற்றும் பணியாளர்கள் எல்லோரும் என்னுடைய ரிப்போர்ட்டை வாங்கி பார்த்தனர்.

பார்த்து விட்டு என்னிடம் சொன்னார்கள் " ஒன்னும் கவலை படவேண்டாம் .மனதை போட்டு குழப்பிக்கொள்ளாதீர்கள் என்று அறிவுரையும் தைரியமும் சொன்னார்கள். ஒருவர் பின் ஒருவராக வெளியே வந்து என்னை பார்த்தார்கள்.

இந்தசமயத்தில் மருத்துமனைக்கு புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டு சிகிச்சை எடுத்து கொண்டிருக்கும் நோயாளி ஒருவர் வந்தார். அவரை பார்க்கவே பயமாகஇருந்தது. கண்களுக்கு மேலுள்ள புருவ முடிகள் உதிர்ந்து போயிருந்தன. தலையில் முடி கொட்டியிருந்தது. உடல் மெலிந்தும் வயிறு வீங்கியும் இருந்தார் அந்த நோயாளி. பார்ப்பதற்கே ஒரு பிரேதம் போல இருந்தார். நான் இப்படி சொல்வதற்கு மன்னித்து விடுங்கள். எனக்கு அன்று இருந்த பயத்தில் வேறு வார்த்தைகள் கிடைக்கவில்லை .

என் மனைவி என்னை பார்த்து வெடித்து கதறி விட்டாள். மருத்துவ மனை ஊழியர்கள் வந்து இங்கு சப்தமெல்லாம் போடக்கூடாது. அழாதீர்கள் என்று சொல்லிவிட்டு போனார். நான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேனே தவிர உள்ளமும் உதடுகளும் “பெரியவா சரணம்” என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது.

இதற்கிடையில் தலைமை மருத்துவர் வந்து விட்டார். வயதான தோற்றம் அனுபவமே ஐம்பது ஆண்டுகள் இருக்கும் போலிருந்தது. நோயாளிகள் ஒவ்வொருவராக உள்ளே சென்று மருத்துவரை பார்த்து விட்டு திரும்புகின்றனர். எங்கள் முறை வந்தது. மருத்துவர் முன் நாங்கள் அமர வைக்கப்படுகிறோம்.

மருத்துவர் கண்களில் இருக்கும் கண்ணாடியை மூக்கின் நுனிக்கு கொண்டு வந்து ரிப்போர்ட்டை பார்க்கிறார். இந்த இடத்தில என் மனது சொல்கிறது. உனக்கு எல்லா கதவும் மூடியாச்சு. அறிவியலும் கதவை மூடி விட்டது ஆன்மீகமும் கதவை மூடி விட்டது. என்று.

ஒரு கதவு மட்டுமே திறந்திருக்கிறது. அது மயானத்தின் கதவு. என்று. ஆனால் எனக்குள் இருந்து என் மஹாபெரியவா சொல்கிறார். நான் உனக்கு கொடுத்த வாக்கு நிச்சயம் நிறைவேறும் நீ கவலை படாதே எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கறேன் என்கிறார்.

இனிமேல் இந்த தலைமை மருத்துவர் என்ன சொல்லப்போகிறார் .எனக்கு புற்று நோய் இருப்பது உறுதியாகி விட்டது. சிகிச்சையை மேற்கொள்ளுங்கள் என்று தானே சொல்லுவார்.

இந்தப்பதிவை படித்த உங்களுக்கும் சரி மருத்துவருக்கும் சரி அறிவியலுக்கும் சரி அனுபவிக்கும் எனக்கும் சரி நம் எல்லோருக்குமே தெரிந்தது புரிந்தது ஒன்றே ஒன்றுதான் எனக்கு புற்று நோய் இருக்கிறது என்பதுதானே. இத்தனையும் மீறி ஆன்மிகம் செயல் பட்டு வெல்லுமா பார்ப்போம். மஹாபெரியவா வழி என்ன என்றும் தெரியவில்லை மேல படியுங்கள்.

பரிசோதனை முடிவுகளை பார்த்த தலைமை மருத்துவர் சொல்கிறார் . "நீங்கள் பெரிய அதிர்ஷ்டசாலி . உங்களுக்கு வாயில் வந்திருக்கும் புற்று நோய் மிகவும் அறிதாக வரக்கூடியஒன்று. பல லக்ஷங்களில் ஒருவருக்குத்தான் இந்தப்புற்று நோய் வரும்.இதை ஆங்கிலத்தில் லக்கி கேன்சர் என்று சொல்லுவோம்.

ஒருமுறை வாய் புண்ணை அடியோடு வெட்டி எடுத்து வீட்டால் மேலும் வளராது. Benine nature என்று சொல்லுவார்கள். நீங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் சாப்பிடலாம். நீங்கள் இந்தநொடியில் இருந்து புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்ட நோயாளி அல்ல. மற்றவர்களை போல் கவலை படாமல் உங்கள் வாழ்வை தொடரலாம். என் அனுபவத்தில் நான் பார்த்த ஒரு சில மனிதர்களில் நீங்களும் ஒருவர் என்றார்.

எனக்கு என்னசெய்வதென்று தெரியவில்லை. கண்களை மூடிக்கொண்டேன். தாரை தரையாக கண்ணீர். நான் என் கண்களால் மஹாபெரியவாளின் விஸ்வரூபத்தை தரிசனம் செய்தேன். மஹாபெரியவாளின் காலடியில் அறிவியல் மண்டியிட்டு வணங்கிக்கொண்டிருந்தது. நான் டாக்டர் கைகளை பிடித்துக்கொண்டே நன்றி சொன்னேன். நீங்களும் உங்கள் வாரிசுகளும் நன்றாக இருக்கவேண்டும் என்று மனதார வாழ்த்தி விட்டு நானும் என் மனைவியும் விடைபெற்றோம்.

எங்கள் கார் ஓட்டுநர் அம்மா ஐயாவுக்கு ஒன்னும் இல்லன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாரு இல்லையா என்று கேட்டான். டாக்டர் ஒண்ணுமில்லைனு சொல்லிட்டாரு. ஐயா இனிமேல் உன்னையும் என்னையும் மாதிரி பயமில்லாமல் வாழலாம் என்றாள். எங்கள் இருவர் முகத்திலும் அழுகை நின்றது. சிரிப்பு மலர்ந்தது. இன்பமும் துன்பமமும் கலந்ததுதானே வாழ்க்கை. வாருங்கள் என் சொந்தங்களின் நிலைமையை சற்றே பார்ப்போம்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததுமே அவர்கள் கேட்டது. கீமோ சிகிச்சை எப்போதிருந்து எங்கே செய்யப்போகிறீர்கள் என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார்கள், நானும் என் மனைவியும் கார் ஓட்டுனரை சொல்ல சொல்லிவிட்டு எங்கள் அறைக்கு சென்றோம் உண்மை தெரிந்தவுடன். சொந்தங்கள் அனைவரின் தலையும் தொங்கிப்போனது.

சொந்தங்கள் ஒவ்வொருவராக விடை பெறத்தொடங்கினார்கள். சிலருக்கு விடுமுறை இல்லை என்று சொல்லிவிட்டு அன்று இரவே கிளம்பி விட்டார்கள். இங்கே எனக்கு புரியாதபுதிராக இருப்பது அடுத்தவர் துன்பத்தில் இப்படியொரு சந்தோஷமா?

அவர்களுக்கு துன்பமே வராதா? மற்றவர்களுக்கு ஒரு கஷ்டம் என்றால் எனக்கே வந்துவிட்டது போல பதறுவேன். என் கண்களில் கண்ணீர் வந்துவிடும். எப்படி இப்படி எல்லாம் இருக்க முடிகிறதோ.அன்று இரவு நெஞ்சில் இருந்த பாரம் இறங்கி விட்ட ஒரு உணர்வு. இரவு சாப்பாடு முடிந்தவுடன் எல்லோரும் உறங்கச்சென்றோம். நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு நிம்மதியான மனதுடன் உறங்கச்சென்றோம்.

சற்று பொறுங்கள் மஹாபெரியவாளுக்கு நான் நன்றி சொல்லவேண்டாமா?

வழக்கம் போல் எல்லோரும் உறங்கிய பிறகு இரவு ஒரு மணிக்கு மேல் எழுந்து என்னுடைய அறைக்கு சென்றேன். மஹாபெரியவா முன் விளக்கை ஏற்றி வைத்தேன்.

தேக்கி வைத்திருந்த அத்தனை துக்கங்களும் சந்தோஷங்களும் மஹாபெரியவா ஏக்கங்களும் ஒரு சேர வெளிப்பட நெஞ்சு வெடித்து கதறிவிட்டேன். பத்து நிமிடங்களுக்கு அழுது தீர்த்து விட்டேன்.பிறகு பேசஆரம்பித்தேன்.

G.R: பெரியவா எனக்கு எப்படி நன்றி சொல்லறதுன்னு தெரியலை.ஒவ்வொரு கண்டத்தில் இருந்தும் என்னை தாங்கிப்பிடித்து காப்பாற்றி இருக்கிறீர்கள்.நான் என்ன அவ்வளவு ஒரு புண்ணியாத்மாவா? எனக்கு மனக்குழப்பம் என்றால் உடனே ஓடோடி வந்து எனக்கு மனஅமைதியை கொடுத்து விடுகிறீர்கள்.

நான் எப்படி நன்றி சொல்லணும் எனக்கு தெரியலை பெரியவா. நீங்களே சொல்லுங்கோ நான் பண்ணிடறேன்.என்று சொன்னேன்.

பெரியவா: கொஞ்சம் அழறதை நிறுத்து. நீ நல்ல ஆத்மா அதுனாலே தான் உன்னை இவ்வளவு தாங்கி பிடிக்கிறேன்.உனக்கு போக போக என்ன பண்ணனும்? எப்படி பண்ணனும்? எங்கே பண்ணனும்? என்பதெல்லாம் உனக்கே தெரியம்.

எல்லாரும் உன்னை அவ்வளவு பேசினார்களே.. அப்பொழுது கூட “என் பெரியவா என்னை கை விட மாட்டார்” என்று அழுது கொண்டே சொன்னயேடா. அப்புறம் எப்படி நான் கை விடுவேன். இந்தசமயத்தில் நான் உன்னை காப்பதவில்லையென்றால் உன் பக்திக்கு ஒரு அர்த்தமே இல்லமே போயிடும்டா.

டாக்டர்கள் உறுதிப்படுத்தினார்கள் பரிசோதனை முடிவுகள் உறுதி படுத்தியது. இத்தனைக்கு அப்புறமும் நீ ஒரே பல்லவியை தானே பாடிண்டு இருந்தே. மஹாபெரியவா என்னை காப்பாத்துவா என்று இந்த அசைக்க முடியாத பக்திக்குத்தான் நான் உன்கூடயே இருக்கேன். நீ பிரார்த்தனை பண்ணும் எல்லோருக்கும் நன் அனுக்கிரஹம் பண்ணறேன்.

பத்து நாளா மனசாலே எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டே. நீ போய் தூங்கு. நாளைக்கு எழுந்திருந்து குளித்து விட்டு நன்னா காயத்ரி ஜெபி. காத்தலே ஒரு சஹஸ்ர காயத்ரி சாயங்காலம் ஒரு சஹஸ்ர காயத்ரி பண்ணு. (சஹஸ்ர காயத்ரி என்றால் ஆயிரத்து எட்டு காயத்ரி)

அது மட்டுமல்ல கஷ்டத்தில் இருக்கும் உன்னுடைய சக ஆத்மாவிற்கு எல்லாம் பிரார்த்தனை பண்ணு. என்னுடைய குரு பூஜை மூலம் அவாளுக்கெல்லாம் அனுக்கிரஹம் பண்ணறேன் என்றார். அப்பொழுது தான் மஹாபெரியவா குரு பூஜை தொடங்கிற்று. அது எப்படியெல்லாம் என்னை ஒழுங்கு படுத்தி ஆட்கொண்டது பக்தர்களுக்கு எப்படி அனுக்கிரஹம் செய்ய ஆரம்பித்தது என்பதை அடுத்த வாரத்தில் இருந்து அனுபவிப்போம்.

நானும் மஹாபெரியவாளுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு படுக்க வந்தேன்.இரவு முழுவதும் தூக்கம் வரவில்லை. மஹபெரியவா காருண்யத்தை நினைத்து நினைத்து உள்ளம் குளிர்ந்து போனேன்.இரவு முழுவதும் தூங்கவில்லை.

காலை என் காதுகளில் சங்கர கோஷம் ஒலிக்க நான்கு மணிக்கு எழுந்து விட்டேன். குளித்து சஹஸ்ர காயத்ரி ஜெபித்தேன். பிறகு கேசரி பண்ணி மஹாபெரியவளுக்கு நெவேத்தியம் செய்து அன்றைய நாளின் பிரார்த்தனைகளை மற்றவர்களுக்காக செய்யஆரம்பித்தேன்.

ஒரு மிகப்பெரிய போராட்டமே நல்ல முடிவுக்கு வந்தது. என் ஆன்மீக பயணமும் மஹாபெரியவா காண்பித்து கொடுத்த பாதையில் இன்று வரை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

அன்று மனக்கண்ணால் இந்தஉலகத்தை பார்க்கிறேன். கடந்த ஜென்மங்களில் என்னவாக இருந்தேன் ? எப்படி இருந்தேன்? எங்கு இருந்தேன்? என்று தெரியவில்லை. போன ஜென்மத்தின் தொடர்ச்சிதான் இந்த ஜென்மத்தின் பிறப்பு என்றால் போன ஜென்மத்தில் ஒரு சுமாரான பிறப்பாக இருந்திருக்க வேண்டும்.அடுத்த ஜென்மம் என்னவோ?

மஹாபெரியவா திருப்பாதங்களை

சிக்கென பற்றுங்கள்

மனதளவில் நீங்கள் பலமாவீர்கள்

சித்தத்தில் தெளிவு பெறுவீர்கள்

இடையூறுகள் தகர்த்து எறியப்படும்

ஹர ஹர சங்கர ஜய ஜய சங்கர

என்றும் உங்கள்

காயத்ரி ராஜகோபால்


No tags yet.
Recent Posts
Archive
Search By Tags
No tags yet.
Follow Us
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square