Featured Posts

கொரோன- நம்மால் செய்ய முடிந்தது

என் வாழ்வில் மஹாபெரியவா-095


ஆயிரம் முறை அச்சப்பட்டு வாழ்வதை விட

ஒரே ஒரு முறை அச்சத்தை சந்தித்து விடுகிறோம்

உன் துணையுடன்.



கொரோன- நம்மால் செய்ய முடிந்தது


நேற்று இரவு முழுவதும் மஹாபெரியவா என்னை தூங்க விடாமல் செய்து

இந்த ஆட்கொல்லி கொரோனவை சமாளிக்க என் மூலம் உங்களுக்கு சொல்லிய அறிவுரைகள்.



மற்றவர்களின் நலன் காக்க

நொடிப்பொழுது வாழ்ந்து பாருங்கள்.

வாழ்க்கையின் அர்த்தம் உங்களுக்கு புரியும்

இறைவனும் மனம் குளிர்ந்து போவான்


இந்த கொடுரூரமான ஆட்கொல்லி கிருமிகளுக்கு நான் காரணம் தேட முயற்சிக்கவில்லை. அதற்கு இது தருணமும் இல்லை. இத்தருணத்தின் தேவை இதற்கு என்ன நிவாரணம் என்பதே.


விஞஞான பூர்வமாக அரசாங்கமும் மருத்துவர்களும் தீர்வு தேடிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். இது லௌகீக ரீதியிலான முயற்சி. இப்பொழுது ஆன்மீக ரீதியிலான முயற்சியும் தேவை. இந்த இரண்டு முயற்சிகளும் நிச்சயம் நமக்கு ஒரு தீர்வை கொடுக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.


இந்த யோசனை என் மனதில் எழுந்த பொழுது என் நினைவுக்கு வந்தது பிரபஞ்ச தெய்வம் மஹாபெரியவா தான். நான் குழம்பிய நிலையில் இருக்கும் பொழுதெல்லாம் எனக்கு கை கொடுத்து உதவுவது மஹாபெரியவா தான்.


நேற்று இரவு முழுவதும் தூங்காமல் இந்த கொரோன பிரச்சனை குறித்தே என் மனம் சிந்தித்து கொண்டு இருந்தது. இதற்கு நடுவில் எத்தனை பேரின் அன்றாட பிரச்சனைகள் என் இதயத்தை கசக்கி புழிந்து கொண்டு இருந்தது.


என் கண்களில் கண்ணீர் பூத்தது. யாருக்காக அழுது கண்ணீர் விடுவது. இருந்தாலும் கண்ணீர் விட்டு அழுதேன்.. மஹாபெரியவாவளை நினைத்துக்கொண்டே காலை நான்கு மணி வருவதற்காக காத்திருந்தேன். தூங்காமலேயே விழித்திருந்தேன்.


அன்று நான் அனுபவித்த உறக்கமில்லா நீண்ட இரவு என் ஆத்மாவை மேலெழும்ப செய்தது. என் தூக்கமின்மை காணாமல் போனது. என் உடல் சோர்வு எதுவுமே எனக்கு தெரியவில்லை. ஒரு மிகப்பெரிய ஆன்மீக யுத்தத்திற்கு தயாரானேன்.


அதிகாலை நான்கு மணி. எழுந்தேன். காலைக்கடன்களை முடித்தேன்.நெற்றியில் திருமண் இட்டுக்கொண்டு மஹாபெரியவா முன் நின்றேன்.


எனக்கு மஹாபெரியவாளிடம் பேச வார்த்தைகள் கிடைக்கவில்லை. என் கண்களில் வழிந்த கண்ணீர் ஆயிரம் சோக நிகழ்வுகளை மஹாபெரியவாளிடம் சொல்லி இருக்கவேண்டும்.


மஹாபெரியவாளே என் தலையை வருடிக்கொடுத்து கேட்டார். " என்னடா உன் மனசு ரொம்ப அழறதா? உனக்கு என்ன வேணும் சொல்லு.


இதோ சம்பாஷணையின் ஆரம்பம்:


நான்: பெரியவா என்ன கொடுமை . அழிவின் ஆரம்பம் தொடங்கி விட்டது. எவ்வளவு சாவுகள். இத்தனை பேருக்கும் ஆயுள் முடிந்து விட்டதா? ஏன் இந்த இரக்கமில்லா சாவுகள்.


மனிதனை மனிதன் பார்த்து நடுங்குகிறான். கொரோன தொற்று கொண்ட ஒருவனை பார்த்தால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு கண் பார்வையில் இருந்தே காணாமல் போகிறான். நான் உங்களிடம் காரணம் தேடி வரவில்லை.


இந்த கொடுமைக்கு நிவாரணம் தேடி வந்தகிருகிறேன். நான் இன்னும் என்ன செய்ய வேணும் பெரியவா? போன உயிர் திரும்பாது என்பது எனக்கு தெரியும்.ஆனால் மேலும் உயிர்கள் போகாமல் இருக்க நான் என்ன செய்ய வேணும் சொல்லுங்கள் பெரியவா.


பெரியவா: இதோ பாருடா. உன் அழுகை உனக்காக இல்லை என்பது எனக்கு தெரியும்..உலகத்துக்காக நீ அழறே. ஒன்னு புரிஞ்சுக்கோ. உனக்கு ஒரு விஷயத்தை சொல்லும் பொழுது அதை உலகத்துக்கு நீ சொல்லுவே. அந்த விஷயம் போய் சேரும். அதுக்காக இப்போ உன்கிட்டே சில விஷயங்களை சொல்லறேன்.


பகவான் ஒவ்வொரு மனிதனையும் குழந்தையாக இந்த பூலோகத்தில் பிறக்க வைக்கிறான். ஒவ்வொரு குழந்தையும் பிறக்கும் பொழுது குழந்தை உள்ளத்துடன் தான் பிறக்கிறது. ஒவ்வொரு குழந்தையும் இறைவனுக்கு இணையான அந்தஸ்தில் இருக்கிறான். இருக்கிறது, ஏன் தெரியுமா? கள்ளம் கபடமற்ற உள்ளம் இறைவனின் சன்னிதானம் போல.


குழந்தை வளர வளர கலியின் தாக்கங்களால் கள்ளம் கபடங்களோடு வளர்கிறான். வாழ்கை ஒன்றையே குறிக்கோளாக கொண்டு வாழும் பொழுது அவனுக்கு நியாய,ம் தர்மம் நீதி எதுவுமே கண்ணுக்கு தெரியறதில்லை.


தனக்கு எது சௌகரியமோ வாழ்க்கைக்கு என்னவெல்லாம் தேவையோ அவைகளை எல்லாம் அடைய முற்சிக்கிறான். காட்டையும் அழிக்கிறான். வீட்டையும் அநீதியின் கூடாரமாக மாற்றி விடுகிறான்.


இறைவனுக்கு பிடிக்காததெல்லாம் இவனுக்கு இவனுக்கு பிடித்து விடுகிறது. தானே மிகவும் பலம் வாய்ந்தவன் என்று நினைத்து விடுகிறான். எல்லாமே சாஸ்வதம் என்று நினைத்து விடுகிறான். கஷ்டமா வாழ்க்கையின் இறுதி வரை கஷ்டமே என்று நினைத்து விடுகிறான். சந்தோஷமா வாழ்க்கையின் இறுதி வரை சந்தோஷமே என்று நினைத்து விடுகிறான்.


மற்றவர்கள் இவன் கண்ணுக்கு மனிதர்களாக தெரிவதில்லை. இவன் மட்டுமே மனிதன், இங்கு இவன் மட்டுமே வாழப்பிறந்தவன். ஒவ்வொரு மனிதனும் இந்த நினைவுகளிலேயே வாழ்வதால் ஒருவன் கண்களுக்கு மற்றவன் சக மனிதனாகவே தெரிவதில்லை .


ஒவ்வொரு மனிதனும் என் அங்கங்களில் ஒன்று. அவன் எனக்குள் அடக்கம். அவனுடைய ஆத்மா தான் நான். மனிதன் ஒவ்வொரு அக்கிரமங்களையும் செய்து வாழும் பொழுது எனக்கு வலிக்கறதுடா.


என்னையும் அறியாமல் நன் அழுது விடுகிறேன். என் கண்களில் கண்ணீர் வடிந்தால் இந்த உலகத்திற்கு அது நல்லதில்லை. என் சோகம் இயற்கையின் சீற்றமாக வெளிப்படுகிறது. பூலோகத்தில் பிரளயம் வருகிறது.இயற்கையின் சவாலை எதிர்கொள்ள முடியாமல் மனிதன் என்னை திட்டுகிறான். மனிதனின் சுபாவமே அதுதானேடா. நல்ல விஷயங்களுக்கு தானே காரணம். கெட்ட விஷயங்களின் பழியை அடுத்தவர்கள் மேல் சுமத்தி விடுகிறான்.


உனக்கு இப்போ புரியாதா? ஏன் இந்த அவலம் அப்படின்னு.. மனிதன் இதே போல் காட்டில் வாழும் விலங்குகளுக்கு நிகராக வாழ்ந்தால் இவனுக்கு பிறப்பின் காரணம் வாழும் நெறிமுறைகள் எல்லாம் எங்கே புரியப்போகிறது

.

நான்: பெரியவா எனக்கு புரியறது. நீங்கள் சொல்வதை எல்லாம் கேட்டால் என் நெஞ்சம் பதறுகிறது. கண் முன்னாடி நிகழும் இந்த கொடூரமான சாவுகளுக்கு ஒரு தீர்வு கொடுங்கள் பெரியவா.


என்னால் முடிந்தவரை மனுஷாளிடம் எடுத்துண்டு போறேன். நல்லபடியா சொல்லி அவாளுக்கும் புரிய வைக்கிறேன். எனக்கு இதுவே கடைசி ஜென்மம் என்று சொல்லி விட்டிர்கள். எப்பொழுது என் கடைசி மூச்சு நிற்குமோ தெரியவில்லை.


இதை என் கடைசி ஆசையாக வேண்டுமானாலும் வைத்து கொள்ளுங்கள். இந்த கொடுமையான சாவுக்கு ஒரு தீர்வு கொடுங்கள் பெரியவா. உங்களிடம் கெஞ்சி மன்றாடி கேட்கிறேன்.


உலகத்தையே பார்க்காத பிஞ்சு குழந்தைகள் என்ன பாவத்தை கண்டது. இன்றோ நாளையோ என்று வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வயயோதிகர்கள் நொடிப்பொழுதும் வலித்து வலித்து சாகிறார்கள். போறும் பெரியவா இந்த கொடுமை. எனக்கு ஒரு வழி சொலுங்களோ


பெரியவா: சரிடா. நான் சொல்லறதை செய்.


நான் : சொல்லுங்கோ பெரியவா


பெரியவா: பகவான் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்றாற்போல் அவன் மனதை குளிர்விக்க உலகத்தில் உள்ள ஆத்மாக்களை திருந்தி வாழச்சொல்.


நான்: பெரியவா அது எப்படி சாத்தியம். உலகத்தையே நான் எப்படி திருத்த முடியும். நான் செய்யற மாதிரி ஏதாவது சொல்லுங்கோ.